PR

Er zijn slechts een handjevol dingen waar ik trots op ben: therunningninja.nl, de marathonprestatie van 2014 en mijn gave gebit. Ik kan makkelijk fungeren als uithangbord voor elk willekeurig tandpastamerk: geen gaatjes en blinkende witte tanden. Stiekem verdenk ik mijn tandarts ervan dat hij na elk bezoekje een sticker achter mijn naam plakt.

De dag na de Tilburg Ten Miles lig ik voor mijn halfjaarlijkse controle op de tandartsstoel. Nu moet je weten dat ik altijd een dubbele date maak. Eerst prikt de tandarts een paar keer in mijn tanden. Dat duurt hooguit een minuut. ‘Keurig weer mevrouw Bakker,’ is zijn vaste oordeel. Vervolgens maakt de mondhygiëniste mijn gebit grondig schoon.

Blog Cruise Control - happyDe mondhygiëniste is een rustige vrouw, maar die ochtend moest haar duidelijk iets van het hart. ‘Heb jij toevallig zondag ook meegelopen?’, vraagt ze. Ik knik. ‘Dacht al dat ik een bekend gezicht voorbij zag komen.’ Nog een knikje lijkt mij een gepast antwoord. ‘Mijn man en zwager deden ook mee. Wat voor tijd liep jij?’ De tandarts is er ondertussen bij komen staan. ‘Eh ik liep 1:16’, antwoord ik. Het blijft stil. ‘Dat is wel erg rap’, constateert ze. ‘Liep jij een hele 16 km? En dat met jouw korte pootjes’, vult de tandarts aan. De mondhygiëniste wil nog veel meer vragen. Dat doet ze niet. Voor haar ben ik nu waarschijnlijk het meisje met die witte tanden die sneller holde dan haar man.

Dat ik nu train voor mijn 4e marathon, vertel ik maar niet. Zij en haar baas zijn niet de enige mensen die verrast zijn door mijn hobby. Blijkbaar wek ik niet de indruk dat ik tot zoiets in staat ben. De tijd dat hardlopen iets exclusiefs was voor dunne mannen met lange benen ligt achter ons. Met mijn 1.55 meter bewijs ik dat het me lukt om aardig mee te komen met de gemiddelde recreant. Ik ben misschien een onderdeurtje, maar wel eentje met een XXL doorzettingsvermogen. Mijn gebrek aan lengte compenseer ik met een dosis tomeloze energie.

De beste lopers zijn niet perse de lopers met het sterkste lichaam. Hardlopen is vooral een mindset. Het echte werk speelt zich af in je koppie. Op dit moment ben ik mentaal ijzersterk. Er gaat ineens een hele nieuwe wereld voor me open. Bijzondere ervaringen blijken voor het oprapen te liggen zodra je ervoor open staat. Kwestie van alle plannen even laten voor wat ze zijn en je overgeven aan hoe het loopt. Letterlijk. En het zijn juist die ongeplande gebeurtenissen waar je het jaren later nog over hebt.

BLog PR - Bels Lijntje 2015 2Door deze nieuwe instelling voel ik me een stuk relaxter. Daar pluk ik nu de vruchten van. Ik liep afgelopen week maar liefst 2 keer een PR. Eerst vliegt mijn record op de Tilburg Ten Miles (1:16:11) eraan. Met dank aan de waanzinnige supporters aan de kant zoef ik door mijn thuiswedstrijd heen. Wat een bijzondere ervaring als je wordt toegejuicht door honderden stadsgenoten. Volgens mij heb ik mijn naam nog nooit zo vaak gehoord. Van zoveel enthousiasme gaat mijn renhart sneller kloppen.

Zes dagen later treed ik eindelijk toe tot de 45-club op de 10 km. Hell yeah! Het zat er namelijk al een jaar aan te komen. Toch moet je het  zien waar te maken. De 10 km is namelijk niet mijn favoriete afstand. Integendeel: het is mijn angstgegner. Des te zoeter smaakt de ‘overwinning’. Als ik over de finish storm, zie ik dat de klok nog net op 45:59 staat. Wat een magistraal moment. Ik tover een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Dat wordt zeker niet mijn laatste.

Naar mijn gevoel zit er nog veel meer in. Dat belooft nog wat voor New York. Over een kleine 7 weken sta ik aan de start op Staten Island. Dit is het summum, dat voel ik. Hier wil ik dolgraag iets moois presteren. If you can make it here, you can make it anywhere. De eindsprint naar een droommarathon is ingezet. Mijn rokje & ik zijn er klaar voor.

De perfectie tien

Elk jaar is ’t hetzelfde liedje, het wordt bijna een farce. In augustus begint het te kriebelen voor de belangrijkste wedstrijd van het seizoen: de Tilburg Ten Miles. Niks geen gezonde wedstrijdspanning. De weegschaal slaat steeds vaker door naar faalangst. Ik ben elke keer bezorgd dat ik niet aan de verwachtingen kan voldoen. Aan mijn eigen hoge eisenpakket. Was er maar een eerste hulpservice voor het lopen van een PR. Een beetje van die Kenianen magie. Slechts een telefoontje en hoppa, een nieuwe droomtijd erbij. Nee helaas, ik moet er keihard voor trainen. Niets komt me zomaar aanwaaien. Als ik iets in mijn hoofd heb zitten, doe ik mijn stinkende best om dat te bereiken. Een droom ontstaat niet uit magie. Het vergt zweet, doorzettingsvermogen en discipline.

Running blog TTM - Ladies Run 2014Aan ambitie geen gebrek. Alleen dat strebertje in mij moet ik in toom leren houden. Dat is iets nieuws. Ik heb namelijk een onbedwingbare drang de beste te zijn. Dat zit in mijn DNA. The Running Ninja is niet van de zesjescultuur. Nooit geweest ook. Als kleine dreumes had ik al een natuurlijke afkeer van verliezen. Winnen was voor mij belangrijker dan meedoen.

Lange tijd bezweek ik niet onder de druk. Tot vorig jaar dan. Uitgerekend tijdens mijn thuiswedstrijd faalde ik. Vol goede moed deed ik mee met de speciale Ladies Run van de Tilburg Ten Miles. Om het leuk te houden wissel ik de vrouwenloop en de traditionele 10 EM met elkaar af. Die bewuste ochtend leek ik wel een beginner. Alles wat ik fout kon doen, ging ook mis: te snel starten, geen goede opbouw, verkeerde loophouding.

Tijd voor revanche. Ik loop op 6 september voor de 2e keer de 16,1 km. Na een kleine dip verkeer ik de laatste weken weer in bloedvorm. Lange atletische mannen met een formidabele techniek complimenteren me met mijn snelle progressie. Dat voelt alsof Usain Bolt zegt dat je een goede wedstrijd hebt gelopen.

Blog PR - Voor TTMMaar ik heb geleerd van het verleden. Ik laat me niet meer gek maken. Dat komt door iets wat ik het laatste half jaar heb geleerd: genieten. Trainen met mijn hardloopvrienden heeft mijn ogen geopend. Dat dwingt me anders met mijn ambities om te gaan. Ik voel me sterker. Het is de kracht die je bezit als je ergens je zinnen op zet. Je moet het niet alleen denken, maar ook weten.

Natuurlijk, een goede tijd neerzeten is heerlijk en blijft voor mij belangrijk. Het effect is groots doch tijdelijk. Uiteindelijk is het lopen van een wedstrijd slechts een momentopname in je leven. Voor de vorm van de dag ben je zelf verantwoordelijk. Het weer is op D-Day vast weer bedwelmend warm. Er zijn altijd snellere en betere lopers, heel veel meer zelfs. Geen excuses! Alhoewel…..vorig jaar droeg ik een broekje, geen rokje. Daarom heb ik mezelf getrakteerd op een nieuwe outfit. Ik ben klaar voor de start. Met een ravissante roze outfit ga ik voor mijn perfecte eh…  gezelligste tien.

Do it like a dude

Ik ben een typisch meisje. Eentje die de hele dag shopt en op hakken loopt. Het liefst torenhoog. Zo ben ik altijd al geweest. Ik speelde vroeger vooral met mijn hartsvriendinnen. We giechelden samen heel wat af, experimenteerden met make-up en vertelden elkaar onze diepste geheimen. De tijd dat ik enkel met meiden omging, ligt ver achter me. Ik zie er misschien uit als een running Barbie, maar voel me steeds meer een tomboy. Al draag ik nog fier mijn roze rokje, ik ren dit jaar vooral met mannen.

Running - met Michiel van DiemenTrainen met een groep kerels verbreedt mijn horizon. Ik kan het alle hardlopende dames aanraden. Je wordt er niet alleen sneller van, maar gaat ook anders over dingen denken. Vrouwen moeten aan zo veel verwachtingen voldoen. Een goede moeder zijn, een leuke echtgenote, een lieve dochter. De perfecte werknemer, de tofste vriendin. Als je dat allemaal voor elkaar moet boksen. Daar pas ik voor.

Op dinsdag en zondag ben ik gelukkig gewoon one of the guys. Tijdens het trainen praten we over van alles. Hardlopen is een uniseks sport, maar de gespreksstof niet. Geen verhalen over gelakte nagels en menstruatiepijn. De mannen praten over de nieuwste hardloopschoenen, bier drinken of wie die week de meeste kilometers heeft gemaakt. Uiteraard houden ze van een smeuïge roddel, maar het zijn nooit stoten onder de gordel. Vaak is het ook gewoon slap geouwehoer. De testosteron regeert. Die recht-toe-recht-aan praat kan ik juist waarderen.

Het bevalt me dus prima om te rennen met het andere geslacht. Ik vind het eigenlijk wel verfrissend. Lekker sparren en ‘interknallen’ op de weg. Ken je dat zelfvertrouwen dat kinderen hebben? Zonder angst handelen, niet bezig zijn met de verschillen tussen jongens en meisjes en nog niet weten hoe je je buik moet inhouden. Zo voel ik me als ik twee keer per week met ‘mijn mannen’ train. Daar kan ik echt mezelf zijn. Geen gezeur, gewoon rennen. Do it like a dude!

Duurloop met Marc en Edwin augustus 2015Van die nuchtere mannelijke blik op de wereld leer ik veel. Het geeft een geheel andere dimensie aan mijn eigen leven. Tuurlijk, ook de heren hebben hun onzekerheden en angsten. Het verbaast mij overigens niet dat zij vaak meer verdienen en sneller rennen. Vrouwen denken, mannen doen. Waar wij aan alles twijfelen, lullen zij zich overal doorheen. Waarom niet solliciteren op die topfunctie? Ik ben het toch waard, vinden ze zelf. Met hardlopen redeneren zij vooral in mogelijkheden. Ik heb nog nooit een man horen zeggen dat hij iets niet kan.

Een van mijn loopmatties vertelde onlangs dat rennen voor veel kerels een echte uitlaatklep is. Wanneer een man in een dip zit, loopt hij een rondje. Alles even uit het systeem gooien. Dat is zijn manier van ergens mee dealen. Mijn hardloopvriend slaat ook zelden een training over. Een verkoudheidje, stortbui of overbelaste benen weerhouden hem niet om te gaan. ‘Niet zeuren, maar gas erop’, zegt hij altijd. Daar ben ik het helemaal mee eens. Minder klagen, meer bluffen. Mijn nieuwe motto is dan ook: Some girls chase boys….I pass them.

Mijn Amerikaanse droom

Start spreading the news! Ik doe op 1 november mee aan de Marathon van New York. Samen met mijn goede vriendin Esmah ga ik het loopavontuur aan. We gaan niet alleen een simplistisch verbond met elkaar aan, maar ook een spannende affaire met de stad die nooit in slaap sukkelt. In The Big Apple gebeuren vele magische dingen. Ik kan er makkelijk honderd pagina’s mee vullen. En dan houd ik me nog in. Ongelooflijk hoe blij je van een stad kunt worden. De voorpret is begonnen. De ringtone op mijn telefoon staat al maanden ingesteld op mijn lijflied Empire State of Mind.

New York Times 1Esmah en ik zijn pas een jaar met elkaar bevriend. Toch voelen we vanaf de eerste dag een instant klik. We delen heel wat verborgen eigenschappen en ambities met elkaar. Nadat we vorig jaar allebei waren uitgeloot, sloten we een geheim pact: de volgende editie zijn we erbij. Als echte loopprinsesjes hebben we onszelf getrakteerd op een first class reis naar New York. De reis is niet goedkoop, maar de ervaring wordt onbetaalbaar. Ons loopavontuur staat symbool voor vrijheid. Allebei om verschillende redenen. Voor mij is New York de stad waar ik heb uitgehuild na de breuk met mijn toenmalige geliefde. Ik tastte in het duister, wist niet meer wie ik was. Een dieptepunt in mijn leven.

Ho stop! Dat kon zo niet langer, vond ik. Ik moest mezelf opnieuw ontdekken. Daarom besloot ik mezelf de tijd te geven om dat onderzoek aan te gaan en me weer onafhankelijk te voelen. Waar kon ik dat beter doen dan in New York? Als ik daar niet wist te overleven, zou het me nergens meer lukken. Via mijn werk regelde ik binnen een maand een interne stage bij de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties. In mijn eentje maakte ik de oversteek naar de andere kant van de oceaan.

Dat was vijf jaar geleden. Toen ik hartje winter in Gotham City arriveerde, was het liefde op het eerste gezicht. Bij het zien van de skyline was ik direct verkocht. Ik landde op JFK Airport en kreeg daar een vip-ontvangst. Een collega haalde me op van het vliegveld en de chauffeur van de ambassade reed me naar mijn appartement in Manhattan. Onderweg keek ik vol ontzag uit het raam.

New YorkIn New York voelde ik me weer vrij en blij. Ik transformeerde van een zielig hoopje ellende in een echte Manhattan Girl. Vergis je niet. Mijn verblijf was een pittige periode waarin ik diep moest gaan. Het lukte me om op een plek dicht bij mezelf te komen. Eentje waarvan ik dacht: ik accepteer mezelf en als ik val is dat prima. Dan krabbel ik weer op. Dat voelde als een bevrijding. Met gemengde gevoelens nam ik na twee maanden afscheid van mijn geliefde stad. Ik maakte met mezelf de afspraak dat ik ooit zou terugkomen om de marathon te lopen. Mijn Amerikaanse droom.

Ik doe op dit moment alles om deze droom te financieren. Dat is niet altijd even makkelijk. Mijn dagen bestaan de laatste maanden vooral uit stukjes tikken voor werk, hardlopen en schrijven over hardlopers. Aan al die duizend-en-één andere dingen op mijn to-do-lijst kom ik nauwelijks toe. Soms lijk ik te vergeten waar het om draait in het leven. Waarom freelance ik me in mijn vrije tijd eigenlijk zo suf? Deze gedachten spookten steeds vaker door mijn hoofd.

Totdat ik vorige maand een filmpje op internet bekeek van The Ginger Runner. Deze Amerikaanse loper legde zijn eerste marathonervaring in New York vast op film. Tranen vloeiden over mijn wangen. Dit is waar ik altijd van had gedroomd. Hiervoor gaf ik al mijn vrije tijd voor op. Ik ben vastberaden om superfit, afgetraind en flitsend aan de start op Staten Island te staan. Of dat gaat lukken? Ze zeggen dat New York een betonnen jungle is waar dromen uitkomen. En anders biedt de uitspraak van mijn Amerikaanse loopvriend me soelaas: ‘Holy crap, what an amazing run!

Formidabel

Als je meedoet aan de Roparun heb je vrienden voor het leven. Ik heb er het afgelopen Pinksterweekend 22 bij gekregen. Hardloopmaatjes met een onvermoeibare overlevingsdrang en het hart op de juiste plek. Samen hebben we een bijzondere reis gemaakt: een estafetteloop van 48 uur van Parijs naar Rotterdam. Een race tegen de klok en een gevecht tegen de vermoeidheid. In twee dagen heb ik slechts twee uur geslapen. Kort samengevat bestonden onze dagen uit: eten, slapen, rennen en herhalen.

Roparun 2015 - Team BZVeel mensen hebben me de afgelopen weken gesteund in mijn loopavontuur: donaties, lieve berichtjes, steunbetuigingen via social media en staande ovaties van supporters langs de kant. Tegen al mijn verwachtingen in heb ik ruim 1.425 euro opgehaald voor de palliatieve zorg van kankerpatiënten. Dat had ik in mijn meest optimistische dromen nooit durven voorspellen. Het komt niet vaak voor, maar daar werd ik even heel stil van.

Woorden schieten tekort om te omschrijven hoe ik mijn heroïsche run heb ervaren. Lopen is emotie. Het was dan ook een avontuur met een lach en een traan. We konden samen schuddebuiken om de flauwste grapjes, maar elkaar ook weleens in stilte vervloeken. De spanningen liepen soms hoog op. Nooit lang. Want we hadden één doel: met het hele team heelhuids finishen op de Coolsingel.

Roparun team 334 bestond uit: 8 lopers, 4 fietsers, 2 chauffeurs, 2 bijrijders, 5 verzorgers en een teamcaptain. Onze groep was onderverdeeld in twee teams. Samen hebben we 520 kilometer afgelegd. Als loper holde ik anderhalve marathon en heb daarnaast ook nog een aantal stukken gefietst. Het was een mooie route, dwars door drie landen heen. Zelf heb ik het meest genoten van de etappes door Noord-Frankrijk. Prachtig uitgestrekte landschappen, pittoreske dorpjes en uitdagende heuvels om tegenop te lopen. Nooit geweten hoe mooi dit ‘vergeten’ gebied van La Douce France is. Met elke stap steeg bij mij de adrenaline. Op zaterdagavond droegen alle lopers en fietsers voor de eerste keer lichtgevende hesjes. Kippenvel. Ik dacht alleen maar: ‘Kerstmis komt vroeg dit jaar. Dat ik dit mag meemaken.’

Roparun 2015 - wachten voor de brug

Het was een reis zonder enige vorm van luxe. Geen eigen bed, geen
eigen douche en geen verwarming. Je bent echt op elkaar aangewezen. Na twee dagen zweten zit je niet altijd op een groepsknuffel te wachten. Het is dus best fijn als het onderling goed klikt. Gelukkig liep ik samen met drie stoere mannen. Heel lief, dat waren ze voor me. Ze droegen me op handen. En qua lopen deed ik niet voor ze onder. Oh, wat waren we toch lekker fanatiek. Op een leuke manier, dat wel. Wanneer zij het over mannendingen hadden, lachte ik even hard met ze mee. Maar bovenal waren we er voor elkaar. Ik voelde me echt one of the guys. Een groter compliment dan dat kan ik ze niet geven.

Op dit moment moet ik alles nog voor mezelf verwerken. Mijn nieuwe hardloopvrienden vertellen me dat ze een beetje emotioneel waren toen we Tweede Pinksterdag over de Coolsingel liepen. Ik keek alleen beduusd om me heen. In trance. Het voelde nog zo onwerkelijk. De emoties komen bij mij pas met een vertraging. Geloof me, een dezer dagen gaan de tranen bij mij vloeien. Dan besef ik pas hoe speciaal het is om 100 procent met je hart te lopen.

De Roparun doet iets met je. Misschien is er maar één woord wat omschrijft hoe het voelt om dit mee te maken. De burgemeester van feestdorp Zele omschreef het met zijn mooie Vlaamse tongval het beste: FORMIDABEL!

Run with a heart

‘Jij doet toch niet aan goede doelen’, merkt een vriendin op.

‘Dat klopt, maar eens moet de eerste keer zijn’, zeg ik terug.

‘Waarom nu dan wel?’, vraagt ze.

‘De manier waarop we het geld inzamelen spreekt me aan. Dit jaar gaat de opbrengst naar de zorg aan de uitbehandelde kankerpatiënt. We rennen met ons hart’, antwoord ik.

Een team van Buitenlandse- en Binnenlandse Zaken doet van 23-25 mei mee aan de Roparun: 48 uur lang non-stop lopen van Parijs naar Rotterdam. Tijdens deze estafetterace leggen 8 renners een afstand af van 550 km. Dat komt neer op 65 km per persoon, oftewel 1,5 marathon de neus. Voor veel lopers staat deze run hoog op hun bucketlist. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit serieus over nagedacht.

Roparun lopers team 334Tot vorige maand. Het was de week voor mijn eigen marathon in Rotterdam. Ik zat thuis met een zware griep in zelfmedelijden te zwelgen. Door mijn koorts kon ik al weken niet hardlopen. Hoe meer ik klaagde, hoe harder ik moest hoesten en snotteren. Als een brave ambtenaar hield ik wel mijn e-mailverkeer in de gaten.

Mijn oog viel op een mailtje van een collega. Ene Rob. Ik kende de beste man niet, maar hij had mijn blogs weleens gelezen. Zo wist Rob van mijn hardloopverslaving en vroeg of ik interesse had in het avontuur van mijn leven. Of ik weleens had gehoord van de Roparun? Er was een loper in zijn team geblesseerd geraakt en ze zaten verlegen om een invaller. We spraken af dat ik er nog even over zou nadenken.

Rennen voor het goede doel. Tja, een gevoelig onderwerp voor mij. Toen ik 4,5 jaar geleden begon met hardlopen, was ik vastberaden nooit mee te doen met een sponsorloop. Geld inzamelen was niks voor mij. Ik kon toch niet bij mijn familie, vrienden, collega’s en loopmaatjes bedelen om geld? Lastig dilemma, want voor het hardloopavontuur an sich was ik wel te porren. Ik besloot mijn ratio uit te schakelen en mijn hart te volgen.

Roparun oefenen in Belgi 002Dat had ik veel eerder moeten doen. Als je volwassen wordt, sterft je hart een beetje. Zo voelt dat tenminste bij mij. Die spontane onbevangenheid die je als kind hebt, glijdt in de loop der jaren langzaam weg. Misschien moet ik meer het onverwachte in het leven omarmen. Meer betrokken raken en nieuwe mensen ontmoeten. Deze gedachte bleef hangen.

De volgende ochtend bel ik Rob om mijn deelname aan de Roparun te bevestigen. Een week later ontmoet ik mijn nieuwe hardloopvrienden voor het eerst tijdens onze generale repetitie in België. Het klikt meteen en ik krijg die dag een beter beeld van wat me te wachten staat. Team 334 laat zien dat ook ambtenaren kunnen bikkelen.

Ik heb zin in mijn loopavontuur. Het voelt fantastisch om mijn passie voor hardlopen in te zetten voor het leven van anderen. Met de kleine goede dingen maak je soms een groots gebaar. Kennelijk heb ik als cynicus ook behoefte aan iets dat me omarmt, verwarmt en een behaaglijk gevoel geeft. Uiteindelijk gaat het er in de Roparun niet om wie de snelste is, maar wie beschikt over het grootste hart.

Steun me in de heroïsche run en doneer een bijdrage op mijn naam of op naam van het team. Hierdoor ga ik niet alleen sneller hollen, maar steunt u ook het goede doel. Ik beloof u met een glimlach de eindstreep te halen. Uiteraard doe ik dat in een rokje.

Juichen

Yowza! Het voorjaar is nu echt begonnen. Mijn lievelingsseizoen, al jarenlang torenhoog favoriet. Van de eerste zonnestralen geniet ik tot en met. Ik heb niet alleen lentekriebels, maar ook wedstrijdkriebels. Mijn hart maakt een sprongetje, ieder jaar dat-ie weer nadert: de marathon van Rotterdam. De laatste dagen voelen als een snelle Oriënt Express. Eindbestemming: een vreugdedansje over de magische Coolsingel.

Running Honeycomb rokje april 2015The Running Ninja loopt zondag voor de 3e keer mee. De weg naar Rotterdam kende dit jaar, op een winterse start na, weinig hobbels. Tot vorige maand dan. Net na de 35 kilometer testloop, in de vorm van het moment, sloeg de marathonkoorts toe. Letterlijk. Lag ik bijna 2 weken knock-out in bed. Tijd genoeg om te slapen en eindeloos na te denken. Allerlei doembeelden spookten er door mijn hoofd. Mijn grootste angst was dat ik niet op tijd beter zou worden. Geen droomvorm, geen droomtijd, geen droomrace.

Bovendien klonk de echo van de vorige editie nog door. Toen liep ik mijn perfecte marathon en met afstand de beste wedstrijd ooit. Ik liep 42,195 km pijnvrij en het voelde alsof mijn voeten de grond nauwelijks aanraakten. Maar misschien kwam dat wel omdat ik op een roze wolk zweefde. Ik had net mijn vriend leren kennen. Een verliefde high-five in het Kralingse Bos. De kers op de taart kwam na het 35 kilometer punt. Voorbij het tweede viaduct stonden mijn ouders enthousiast te juichen. Ik ging er spontaan sneller van hollen. Helaas zijn ze dit jaar verhinderd. Echt heel erg jammer. Hoe kan ik nu mijn droommarathon evenaren? De twijfel sloeg toe.

Dat kon zo niet langer, dus besloot ik mezelf gisteren streng toe te spreken: ‘Potverdorie Ninja, herpak jezelf! Je hebt niet 16 weken als een malle getraind om een beetje zelfmedelijden te hebben.’ Misschien moest ik anders gaan denken, meer out-of the box. Als het stormt, heeft het geen zin om tegen de wind in te zeilen. Daar ging ik eerst eens een nachtje over slapen. Ik droomde die nacht waanzinnig. Ik liep in mijn roze rokje over een landweggetje. Het was in de middle of nowhere. Opeens hoorde ik gejoel, luid en duidelijk. De gedachte van enthousiaste supporters aan de kant, maakte me blij. Het voelde net echt. The Running Ninja heeft blijkbaar een zucht naar applaus.

Hardlopen op z'n kopToen ik vanochtend wakker werd, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Laat ik eens gek doen, dacht ik, en een oproep doen aan jullie allemaal. Kom naar Rotterdam om me aan te moedigen! Voor de liefhebbers natuurlijk, voelt u zich niet verplicht. Het is een win-win situatie: mijn behoefte aan morele steun wordt opgepept door uw gejuich. En ik beloof u, dat ik zal lachen en enthousiast ga zwaaien.

Ik ben niet alleen weer beter, maar heb ook mijn zelfvertrouwen terug. Het kan alleen maar beter worden als je ergens in gelooft. Op naar de marathon, zonder twijfel. Wie normaal al ongeduldig is (vingers omhoog) kan niet wachten tot het startschot om klokslag 10:00 uur afgaat. Misschien heb ik mazzel en snoep ik wat van die 3:45:42 van vorig jaar af. Ik las ergens: ga altijd van start in de wetenschap dat de zon schijnt waar jij verschijnt. Dus ik adem diep in, zet mijn iPod op volume 10 en ga plankgas door Rotterdam. ‘Stand by me’ van Ben E. King staat op repeat.

De hardloopconnectie

Kent u het verhaal van de 95-jarige man die rent en een wereldrecord neerzet op de 200 meter? De Brit Charles Eugster liep onlangs een fantastische tijd van 55.48 seconden. Hij deed dat in categorie 95+ op het British Master-toernooi in Londen. Deze krasse knar bewijst dat je nooit te oud bent om je dromen te verwezenlijken. Daar kun je niets anders dan respect voor hebben.

Running - 30 van Tilburg 2015Ik  ben gevoelig voor zulke mooie verhalen. Vooral verhalen van hardlopers intrigeren me. Wie zijn zij? Wat drijft hen? Daar moet ik iets mee doen, vond ik. Toen meneer ProRun mij begin dit jaar vroeg voor hem te komen freelancen, vertelde ik hem over mijn hersenspinsels. Tijdens mijn pitchtalk voelde ik me Roald Dahl himself en kwebbelde enthousiast over mijn masterplan. ‘Is het niet leuk om elke week een loper centraal te zetten op de website? Iedereen heeft een verhaal te vertellen. Er is altijd een kwinkslag, een onverwachte insteek, een mooi relaas.’ Meneer ProRun keek me aan en zei: DOEN!

En zo zag mijn rubriek Born to Run op 19 januari het levenslicht. Elke zondag staat er een interview op de site waarin recreanten vertellen waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft. Tot nu toe heb ik met vijftien mensen een kopje koffie gedronken. Ik kom altijd met pen, maar zonder vragenlijst. Van tevoren weet ik niet altijd wie ze zijn en waarom ze lopen. Dat geeft niet. Al voor het eerste bakkie spot ik wat hen drijft en vind ik een opening voor een verhaal. Daar heb ik een neus voor gekregen.

Running - Met PaolaGeweldig vind ik het, om met verschillende lopers te praten. Sommige critici vinden dat ik puntjes met elkaar verbind die er niet zijn. Soit! Ik geloof dat goede verhalen gedeeld moeten worden. Deze hardloopkanjers vertellen hun verhaal en het is mijn taak om ze goed te portretteren: eerlijk en puur. Precies zoals ze zijn.

Door elkaars ervaringen uit te wisselen, krijgen lopers die in een hardloopdipje zitten misschien weer dat ene zetje dat ze juist zo nodig hebben. Ook al is het aantrekken van hun renschoenen op zo’n moment best een opgave, de hardloopverhalen verbinden ons. Ze fungeren als cement tussen hardloopjunkies, recreatieve genieters en wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er.

Als ik aan al deze lopers denk, weet ik dat hardlopen soms een conversatie is. Het moet ons niet uitputten, zou ons ook niet moeten overweldigen, het is simpelweg een van de middelen die we hebben om met elkaar in contact te komen.

Ctr + Alt + Delete

Ik kom er gewoon maar rond vooruit: hardlopen is niet altijd even makkelijk. Natuurlijk zou ik willen zeggen dat alles altijd op rolletjes loopt, maar dat is niet zo. Elke loper krijgt vroeg of laat te maken met tegenslag. Ik praat dan niet alleen over de fysieke pijntjes, maar ook over de dingen waar niemand graag over praat: de twijfel in je hoofd, het gebrek aan zelfvertrouwen, de faalangst, de druk om te presteren.

Achter de blije foto’s, PR-verhalen en schoenenparades op social media schuilt ongezien ook klein verdriet. Op sommige ochtenden word je wakker en lukt het gewoon niet. Het liefst kruip je weer onder de wol en wens je dat je een lange winterslaap mag houden. Nee, dan staat het huilen je nader dan het lachen. Soms is hardlopen gewoon kilometers maken. Niks meer en niks minder.

Zeeland lopenDaar kan The Running Ninja over meepraten. Zeker in aanloop naar de marathon van Rotterdam is het echt afzien. De vorm van de dag is net zo veranderlijk als het Nederlandse weer. Vorige week rende ik nog de sterren van de hemel tijdens de 30 van Tilburg. Afgelopen zondag had ik een gigantische off-day. Ik liep de wekelijkse lange duurloop met lood in mijn benen, en dat 32 km lang. Het komt niet vaak voor, maar de gevreesde ‘Man met de Hamer’ stond me mooi op te wachten. Bij de 20 km sloeg hij keihard toe. Toen ik na ruim 3 uur zwoegen thuiskwam, was ik blij dat ik deze marteling kon afvinken op mijn trainingsschema. Eentje die al maanden braaf op mijn koelkast hangt en die ik trouw afwerk. Deze training was een duidelijk geval van Ctr + Alt + Delete. Dat kon ik overigens pas doen na een lang dutje op de bank.

Na een mindere dag moet ik mezelf echt oppeppen om de moed niet te verliezen. Maar hé, niks mis met af en toe een uitdaging. Je word alleen beter als je ook een keer voelt hoe het niet moet. Als iets de eerste keer niet lukt, probeer het dan nog een keer. Tegenslag maakt elke loper sterker. Want hoe naar we ons soms ook voelen, opgeven is geen optie. Vallen, opstaan en weer doorgaan, is mijn motto.

Wat ik in mijn 4-jarige loopcarrière heb geleerd is niet alleen snel hollen, maar vooral dat er meer is dan alleen dat. Hardlopen is belangrijk, maar niet het allerbelangrijkste. Het is gebaseerd op passie en die komt bij mij in pieken en dalen. Op weg naar Rotterdam heb ik fysieke kracht nodig, maar zeker ook een mentale boost. In deze uitdagende tijden leun ik op vriendschap en vriendelijkheid. Gelukkig heb ik een vangnet van lieve loopmaatjes. We moeten elkaar er soms letterlijk doorheen trekken. Als er iemand in de put zit, zorgt de rest ervoor dat deze het gevoel voor lopen weer terugkrijgt. Dat noem ik oprechte bezorgdheid en raakt me dan ook tot op het hardloopbot.

Running DWDD 2014Dus kop op, Ninja! Hou vol! De eindstreep is in zicht. De magische Coolsingel lonkt voor jou en je hardloopvrienden. Focus je op de positieve dingen. Wakker die gelukshormonen aan. Niets geeft bijvoorbeeld meer voldoening dan joggen op een mooie lenteochtend. Je huid krijgt een gezonde glow en de rest van de dag doen die blije stofjes wonderen voor je humeur. Hardlopen is bovendien de goedkoopste en meest effectieve manier om perfecte billen te kweken.

Om deze peptalk af te sluiten, citeer ik een van mijn loopmaatje. Hij zegt altijd: ‘Winnaars hebben een plan, verliezers een excuus.’ Deze wijze woorden draag ik elke dag bij me. Ik gooi de handdoek dus nog niet in de ring. Die strakke billen zie ik namelijk wel zitten.

Compressiestring

Ik mis mijn allerbeste loopmaatje Monique. We liepen in 2013 samen onze eerste marathon en vorig jaar deden we het nog eens dunnetjes over. Drie weken daarna verhuisde ze naar het zonnige Californië. Voor het werk van haar man, niet vanwege een post-marathon depressie. Mijn vriendin is namelijk één van de sportiefste vrouwen die ik ken. Zo’n tien jaar geleden leerden we elkaar kennen op de lokale sportschool. Sindsdien loopt sporten als een rode draad door onze vriendschap. Spinnen, bodypumpen, Zumba, XCO en later dus hardlopen.

Monique introduceerde me in haar hardloopgroep. De lieve schat is de schakel die iedereen met elkaar verbindt. En een gezellige klets. ‘Praten tijdens het sporten is ook een work-out’, zegt ze altijd stellig. En dat is ook zo. Een marathon uitlopen met een gemiddelde spraakwaterval van 1000 woorden per minuut vind ik een knappe prestatie. Ik raak ervan in ademnood.

Met Monique van de Ven - Ladies NightHoe dan ook, wij zitten op dezelfde golflengte. Zoals het gaat met best friends vertellen we elkaar alles. Een geliefd onderwerp van ons is de stoelgang. Op de ochtend van de marathon bellen we gerust nog even. Ook al zien we elkaar 2 uur later. Niet alleen voor een peptalk, maar ook om te checken of het al is gelukt. Een grote boodschap voor de wedstrijd beschouwen we als een enorme opluchting. Dat is een applausje waard, vinden wij.

Het volgende verhaal krijgt dan ook zeker haar goedkeuring. Ik moest vorige week nodig naar het toilet. Natuurlijk net tijdens mijn lange duurloop. Wat een gênant moment. Het overkomt toch iedereen, hield ik mezelf voor. Ik zal niet in details treden, maar het had iets te maken met een boodschap nummer 2 en een elektriciteitskastje. Toen ik thuiskwam, wilde ik meteen Monique bellen. Maar zij woont ergens waar het 9 uur vroeger is. Zij had vast enorm om mijn poepavontuur moeten lachen.

Wat ik vooral aan mijn BFF mis, is haar onvervalste humor. Altijd het zonnetje in de groep. Ik zal nooit die zondagochtend vergeten waarin ik letterlijk buikpijn kreeg van het lachen. Samen met onze loopmaatjes van de marathongroep deden we een trainingsloop van een kilometer of 27. We waren aan het discussiëren over het nut van compressiekousen. Voor de niet-hardlopers: de compressiekousen werken preventief bij kuitklachten, spierverrekeningen en verkrampingen en kunnen helpen bij genezing. Deze hardloopsokken verminderen de schokbelasting waardoor spierschade wordt voorkomen.

Blog vrouwenliefde-Met MoniqueAfijn, komt Monique opeens met de term compressiestring. Haar redenering: de compressiekous levert een relatief hoge druk en heeft een afnemend drukverloop van enkel tot knie. Dus de compressiestring is zeer geschikt voor mensen met aambeien. Het is eigenlijk geen rare theorie, maar natuurlijk wel eentje met een dikke knipoog.

Tja, tijdens het hardlopen krijgen lopers de meest originele ideeën. Hieruit blijkt maar weer dat wij heus niet zo serieus zijn als vaak wordt gedacht. Kilometers vreten en lachen gaan prima samen. De grap over de compressiestring sloeg in als een bom. Ons marathongroepje ziet de humor er in ieder geval van in en heeft het er nog steeds over. Eerlijk gezegd weet ik niet of er werkelijk zo’n medische string bestaat. Het werkt misschien niet tegen gênante kwaaltjes, maar geeft wel kleur aan een zware trainingsloop. Monique, mocht je er ooit patent op aanvragen. Ik wil een exemplaar in het roze.