‘Hardlopen is een fotogenieke sport’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Zelf noemt hij zijn foto’s een kijk op atletiek. Kees Snepvangers (61) uit Breda is een graag geziene toeschouwer bij loopjes in de regio. Hij is daar niet om te rennen, maar om alles in beelden vast te leggen. ‘Ik wil de atleet laten zien die met de wedstrijd bezig is.’

Interview Born to Run - Kees Snepvangers foto 1 fotograaf is Kees Laurijssen

Foto: Kees Laurijssen

Het crossseizoen is in volle gang. De kans is groot dat Kees Snepvangers ergens rondloopt. Vanaf de zijlijn ziet hij de wedstrijd vanuit een ander perspectief. Met zijn camera in de hand legt hij de lopers op de gevoelige plaat vast. Het liefst fotografeert de Bredanaar tijdens crosswedstrijden in de winter. ‘Ik probeer de focus van de atleet vast te leggen’, legt hij uit. ‘Bij de crossen kun je dat heel goed zien op de gezichten van de atleten. Dat laat ik op mijn foto’s terugkomen. Ik zie in één pas verschillende gelaatstuitdrukkingen. Het gevecht met zichzelf, de concentratie, de gezichtsuitdrukking. Dat zijn sportfoto’s in de puurste vorm.’

Duimen omhoog

Een sportfotograaf wil Kees zichzelf niet noemen. Met zijn beeldmateriaal geeft hij zijn kijk op atletiek. Hij wil de plaatjes klikken die niemand verwacht. Je ziet hem zelden bij de finish of de prijsuitreiking. Voor hem ook geen kiekjes van lopers die lachend in de lens zwaaien. Of erger, twee duimen omhoog steken. ‘Dat mogen ze achteraf doen’, vindt hij. ‘Het is zonde van de energie tijdens het lopen. Ik wil juist de atleet laten zien die met de wedstrijd bezig is. De lichaamshouding zegt vaak meer dan duizend woorden.’

 Perfectionist

Fotograferen is een hobby die hij al tien jaar uitoefent. In 2006 doet Kees zichzelf met kerstmis een digitale camera cadeau. Zijn eerste maar zeker niet zijn laatste. Om het vak onder de knie te krijgen, oefent hij jaren op zijn techniek. Hij maakt duizenden kiekjes tijdens diverse loopjes in de regio van zijn woonplaats Breda. Als rasechte perfectionist is hij niet snel tevreden. Steeds bedenkt hij hoe hij zichzelf kan verbeteren. Daarvoor gaat hij in 2010 te rade bij een professionele fotograaf en volgt daar privélessen.

Foto van Kees VerhoevenVoetbalwedstrijd

Pas in 2012 vindt Kees dat hij meer grip heeft op de fotografie. De teller staat dan op 200.000 foto’s. Hij krijgt er ook steeds meer plezier in en besluit zijn foto’s ook op Facebook te plaatsen. De enthousiaste reacties zijn het duwtje om zijn eigen website te gaan bouwen. Vorig jaar was hij bij een cursus sportfotografie. ‘Dat was bij Tim Ras, sportfotograaf van het AD’, weet hij nog goed. ‘We gingen naar een voetbalwedstrijd. Daar had ik niets mee. Het spelletje snap ik niet. De foto’s waren dan ook niets.’

Risico

Atletiek en in het bijzonder hardlopen past wél bij wat Kees wil fotograferen. Atleten leest hij feilloos. Hardlopen noemt hij een fotogenieke sport voor zijn lens. Zijn favoriete camerastandpunt? Hij heeft een voorkeur om schuin van voren te fotograferen. Dan heeft hij een beter perspectief. Verder kijkt de fotograaf uit Breda bijna altijd iets naar boven gericht. ‘Ik ben voortdurend zoekende en pas me aan de situatie aan’, vertelt hij. ‘Ik fotografeer de lopers van relatief dichtbij. Soms zit ik weleens op mijn knieën om de goede foto te maken. Dat is risicovol, want er mislukken er veel. Maar als ik slaag, zitten er vaak een paar bijzondere exemplaren tussen.’

Running Kaaienloop 2014 foto 2 DSC_8770

Foto: Kees Snepvangers

Liefhebbers

Na al die jaren blijft fotograferen voor Kees puur een hobby. Zijn beeldmateriaal plaatst hij op zijn website. Hij schiet plaatjes om te delen, niet om te verkopen. ‘Het proces van foto’s uitzoeken en bewerken vind ik fascinerend’, zegt hij. ‘Als ik commercieel werk, moet ik het razendsnel online zetten. Ik neem er liever wat meer de tijd voor. Daar geniet ik zelf ook meer van. Als liefhebber maak ik foto’s voor liefhebbers. Dat is mijn verslag van de wedstrijd.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is een hobby, geen competitie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Het rennen van wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. Ze traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. De druk om elke week te presteren, voelt de loopster uit Waalwijk niet meer. ‘Dat streberige ben ik kwijt. Alles draait nu om het genieten.’

Liberty Run 2015‘Goed lopen gebeurt bij vlagen. Ik verkeer tegenwoordig in een wat minder snelle fase. Een paar jaar geleden zette ik het ene PR na het andere neer. Op de 10 km zat ik rond de 45 minuten en de 5 km kwam nooit boven de 23 minuten uit. Je kunt echter niet altijd toptijden rennen. Dat besef ik inmiddels ook. Ik ben nu gewoon lekker bezig met mijn grote hobby.’

Excelleren

Meedoen aan wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. De loopster uit Waalwijk traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. Ondertussen voelt ze de druk om elke week te presteren. Nee, liever nog excelleren. ‘Een goede tijd rennen gebeurt niet zomaar’, zegt ze. ‘Dat vergt zweet, doorzettingsvermogen en keihard werken. In mijn gedrevenheid legde ik mezelf te veel druk op. Ik kreeg er zelfs rugpijn van.’

Losse veters

Lianne begint 12 jaar geleden met hardlopen. Via haar man raakt ze besmet met het renvirus. Het gaat haar gemakkelijk af. Wel heeft ze last van wedstrijdstress. Door regelmatig mee te doen aan wedstrijden, krijgt ze haar zenuwen beter onder controle. Ze loopt vooral kortere afstanden: 5 km, 7,5 km en soms een 10 km wedstrijd. ‘Na 10 km gaan mijn veters los’, grapt ze. ‘Dan heb ik geen tijd meer om ze te strikken. Ik heb ooit meegedaan met de Dam tot Damloop. Dat was eens maar nooit meer.’

Maresia Cross 2014Crossen

Fanatiek is de moeder van 2 kinderen (14 en 17) nog steeds, maar ze draaft niet meer door. Ze loopt 4 keer per week. Op dit moment geniet ze extra. Het is haar seizoen: guur weer en crossen door de bossen. Dan leeft ze helemaal op. Ze doet in het weekend regelmatig mee met een crosswedstrijd in de regio. Een mooi weer loper is ze dus niet. In de zomer houdt ze zich wat rustiger.

Loopmaatjes

Tijdens wedstrijden blijft Lianne gefocust, maar het trainen doet ze voortaan meer ontspannen. Lekker sparren en gek doen met andere lopers, dat vindt ze leuk. ‘Het is gezellig om bij te kletsen onder het rennen’, roept ze enthousiast. ‘Dat hoeven geen diepgaande gesprekken te zijn. Ik ben niet op de hoogte van het privéleven van iedereen. Integendeel zelfs. Zo kwam ik er pas na jaren achter dat 2 van mijn loopmaatjes met elkaar waren getrouwd.’

Serene rust

Om meer relaxed te lopen, sluit Lianne zich een paar jaar geleden aan bij Go Run. Dit is een hardloopgroep in Kaatsheuvel. Niks moet daar, alles mag. Ze holt het liefst door de natuur. ‘Als ik daar ren, besef ik weer waarom ik hardlopen zo leuk vind’, aldus de Brabantse. ‘Zelf woon ik vlakbij de Loonse en Drunense Duinen. Het is fantastisch om daar te lopen. Soms zie ik vossen, reeën en konijntjes voorbij komen. Het klinkt soft, maar dan voel ik een serene rust.’

IMG_0550Genieten

Door alleen nog maar dingen te doen waar ze blij van wordt, staat ze met haar beide benen steviger op de grond. Hardlopen is geen competitie meer, maar een hobby. Of ze het nog een keer zou kunnen, de drang om steeds de beste te zijn? Ze denkt hard na, en spreekt dan zacht: ‘Ik denk het niet. Niet zó. Dat streberige ben ik kwijt. Heel hard rennen is niet meer het belangrijkste. Alles draait nu om het genieten. Ik wil vooral finishen met een fijn gevoel. Uiteindelijk ben ik een recreant die toevallig verslaafd is aan hardlopen.’

De hardloopfoto’s van Lianne zijn gemaakt door Kees Snepvangers.

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Ik ben geen running Barbie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Het leven van Joan Avé (46) speelt zich jarenlang af op de atletiekbaan. Daar rent ze haar eerste meters, maakt er vrienden en ontmoet de man van haar leven. De loopster uit Amstelveen doet veel voor haar sport, maar niet ten koste van alles. ‘Ik heb geen maatje 36 en dat is oké.’

Interview Born to Run - Joan Ave foto 3Op haar blog verbaast Joan Avé zich over de huidige tendens op social media om slank te zijn. De hastags #fitgirls of #runhealthlife vliegen haar om de oren. ‘Ik zie veel mooie mensen in de hardloopwereld’, zegt ze. ‘Dat juich ik alleen maar toe. Maar veel instagrammeisjes focussen zich alleen op het uiterlijk en niet meer op het sportieve element. Dat vind ik jammer. Het gaat toch om het hardlopen.’

Maatje 36

Om een statement te maken plaatst de loopster uit Amstelveen op Instagram een foto met de tekst: ‘Girls are like country roads. The best ones have curves.’ Hierover zegt ze: ‘Zelf heb ik geen maatje 36 en dat is oké. Lange tijd wilde ik lang, blond en slank zijn. Ik heb 14 jaar geleden een tweeling op de wereld gezet. Het is niet allemaal meer zo strak als vroeger. Ik heb een vrouwelijk figuur met borsten en heupen. En weet je, ik ben blij met wie ik ben.’

Flo-Jo

Een beetje flair in de atletiek kan volgens Joan geen kwaad. Haar idool Florence Griffith-Joyner zorgt 30 jaar geleden met haar lange nagels en spectaculaire wedstrijdtenues voor een frisse wind op de baan. ‘Flo-Jo liet zien dat je als atlete ook vrouwelijk mocht zijn’, aldus Joan. ‘Het was iemand die ergens voor stond. Ze zag er niet alleen mooi uit, maar presteerde ook goed. Dat was voor mij een gouden combinatie.’

Interview Born to Run - Joan Ave foto 1Weilanden

Net als haar grote voorbeeld doet Joan in haar jeugd aan atletiek. Ze is 11 jaar als ze voor het eerst een voet op de baan zet. Haar favoriete onderdelen zijn hoogspringen en de 400 meter. Voortaan draait alles om het sporten. ‘Ik was erg fanatiek’, blikt ze terug. ‘Mijn hele sociale leven speelde zich af op de atletiekbaan. Daar is mijn liefde voor hardlopen ontstaan. Ik wilde de beste zijn en trainde elke dag. Dan liep ik bij ons achter rondjes om de weilanden. Ik stond bekend als dat Indische meisje dat rende. En dat ben ik blijven doen.’

Beetje vreemd

Op haar 19e ontdekt de atlete het hardlopen. Zo verschuift haar focus van het sprinten naar de langere afstanden. Joan trekt niet alleen zelf haar hardloopschoenen aan, maar verkoopt ze ook jarenlang aan lopers. Er is ondertussen natuurlijk veel veranderd op hardloopgebied. Als Joan in de jaren ’80 als verkoper bij Runnersworld begint, is het nog een mannenwereld. Er lopen niet zoveel vrouwen en ook in de winkel werken alleen mannen. ‘Het was een uitzondering om als vrouw te rennen’, zegt ze. ‘Eerlijk gezegd vonden mensen het zelfs een beetje vreemd. Als er dan al vrouwen meededen, waren het vaak van die echte marathon types.’

New York

Momenteel werkt ze als manager van atleten en organiseert ze sportevenementen. Sporten staat nog steeds centraal in het leven van Joan. Ze liep op 1 november haar eerste marathon, in New York. Natuurlijk is ze trots op haar prestatie, maar ze zal niet niet zo snel aan nog eentje meedoen. Want zo zegt ze: ‘Ik vond het geweldig om mee te maken. Vooral ook omdat ik dat samen kon delen met mijn man en kinderen. Zij waren met mij mee afgereisd naar The Big Apple. Maar eerlijk gezegd voel ik me geen echte marathonloopster. Laat mij maar lekker rustig een rondje hollen.’

marathon New York met Joan AveLife is a sport

Hardlopen zal altijd als een rode draad door haar leven blijven lopen. De scheidslijn tussen werk en privé is bij Joan klein. ‘Ik zeg weleens gekscherend life is a sport, maar dat is bij mij ook echt van toepassing. Veel van mijn vrienden ken ik nog van uit mijn atletiekperiode. We lopen nog regelmatig samen een rondje. Mijn man heb ik 35 jaar geleden op de atletiekbaan leren kennen. Hardlopen is voor mij meer dan een hobby of een sport die je uitvoert. Het zit in mijn DNA.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen met een rokje is fun’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Kekke hardlooprokjes, maar ook topjes, tights en kousen in felle prints. Hartsvriendinnen Jenne van den Berg en Else van Es bewijzen dat je hip én vrouwelijk kunt sporten. Met hun webshop hiphardlopen.nl laten ze zien dat dit juist perfect samen gaat. ‘Er leuk uitzien zorgt ervoor dat je nog harder gaat hollen.’

12310061_1085097961522360_6751989749350679849_oKies een baan die je leuk vindt en je zult nooit meer hoeven werken, aldus Confucius. Dat geldt zeker voor Jenne van den Berg en Else van Es. De muur van hun kantoor in Woerden hangt vol met kaarten en foto’s van klanten. ‘Elke keer als we hier naar kijken weten we weer waar we het voor doen’, vertelt Jenne. ‘We zijn vereerd dat ze zoveel vertrouwen in ons hebben. Wat ons nog steeds raakt is het verhaal van de vrouw die een hartje aan haar startnummer had gedaan. Het was die dag snikheet. Ze droeg een rokje van ons en dat hielp haar de marathon van Utrecht uit te lopen. Dat soort verhalen tonen de menselijkheid van het hardlopen. Elke loper heeft een eigen verhaal. Mensen die uit blessures komen, extreem zijn afgevallen, borstkanker hebben overwonnen of gewoon heel trots zijn dat ze lopen.’

Feelgood factor

Jenne en Else zijn 2 enthousiaste, modebewuste vrouwen die graag hardlopen en vinden dat het ook leuker en hipper kan op het gebied van dé outfit. Waarom is hardloopkleding bijna altijd stom, saai en zo anders dan gewone, leuke fashion’, vragen ze zich hardop af. Daarom startten ze bijna 6 jaar geleden met hun eigen webshop: hiphardlopen.nl. ‘Het dragen van de kleurrijke rokjes en broekjes in allerlei prints zorgt voor een instant blij gevoel’, vinden beide dames. ‘Dat is ook de essentie van de kleding: vrouwelijk, mooi gemaakt en grappig. Functioneel en hip gaan goed samen. Maar het allerbelangrijkste: hardlopen met een rokje is fun. We hopen dat vrouwen zin krijgen om hun hardloopschoenen aan te trekken. Er leuk uitzien zorgt ervoor dat je nog harder gaat hollen.’

Ladies Run

De hartsvriendinnen leren elkaar kennen via hun hardloopclubje in Nieuwerbrug. Ze zijn al een paar jaar loopmaatjes wanneer ze in 2010 ook op professioneel vlak fuseren. ‘We liepen elke week samen en hadden het weleens over een webshop’, blikt Else terug. ‘Het leek ons leuk om samen iets te doen, maar we wisten nog niet wat. Dat kwam pas later. Samen met 2 andere vriendinnen deden we die zomer mee met de Ladies Run in Rotterdam. Jenne had bedacht om met zijn vieren in een rokje te gaan lopen. Stonden we daar aan de start in rokje, sokken van de Hema en het shirt van de Ladies Run. We kregen zo veel leuke reacties van andere vrouwen. Toen wisten we allebei: we gaan een webshop beginnen voor hardloopkleding, alleen voor vrouwen.’

CPC loop 2015Buik en billen

En met hardloopkleding voor vrouwen, bedoelen Jenne en Else ook voor alle vrouwen. De hippe rokjes en tights zijn er voor iedereen. Voor dames die hun eerste 5 km hebben gelopen tot ultraloopsters die 100 km afleggen. Onze kleding is ook leverbaar in grotere maten. Jenne: ‘Dames met een volslank figuur hoeven niet meer in het donker te lopen of hun buik en billen te camoufleren met een jackje. Weg met die schaamte. Laat jezelf zien, je mag er wezen! Een paar jaar geleden spraken we een vrouw bij onze stand en die vroeg of we de volgende keer kleding in grote maten wilden meenemen. Dat deden we. Ze was zo blij, want nu kon ze ook eens een keer hip hardlopen.’

Tweede huwelijk

Voor de 2 vrouwen is hun samenwerking een bijna logisch gevolg van de manier waarop ze allebei in het leven staan. Behalve de hardloopconnectie hebben ze meer met elkaar gemeen: sterrenbeeld Stier, beiden 45 (ze schelen slechts 4 dagen) en moeder van 2 kinderen. Hun relatie is als een schaakspel. Want zo zegt Jenne: ‘De één doet iets en de ander reageert erop, vaak zonder woorden. We vertrouwen elkaar 100 procent, er is gewoon een instant klik tussen ons. Else en ik zijn loopmaatjes, beste vriendinnen, zakenpartners en familie. Lol maken is belangrijk, anders houd je het niet vol. We beginnen onze dag altijd samen met een lach. Soms kunnen we mensen niet te woord staan, omdat we in een deuk liggen. Als je veel met elkaar hebt gelopen, leer je elkaar beter kennen. We hebben elkaar letterlijk door dingen heen getrokken. Onze relatie voelt als een tweede huwelijk.’

Not for boys and men

Sinds hiphardlopen.nl lopen ze niet meer zo vaak samen, want één van de twee moet een oogje in het zeil houden op de dagelijkse gang van zaken. Het is hard gegaan met de webshop. De vrouwenmarkt is booming, merken Else en Jenne. Als je niet sport, ben je haast een uitzondering. Ze hebben inmiddels klanten van over heel de wereld. Met hiphardlopen.nl bieden ze een totaalcollectie. Ze begonnen met rokjes en tights maar hebben het assortiment nu uitgebreid met shirts, mutsen, jurkjes, sokken en hoofdbanden. Geen bh’s en schoenen. Daar wagen ze zich niet aan, want daar heb je andere specialistische merken voor. Ook niet aan hippe kleding voor mannen. Hun motto is niet voor niets: ‘not for boys and men’.

Blog PR - Drunense Duinen

Rokjesdag

De onderneemsters zijn 24 uur per dag bezig met hun bedrijf, achter de computer, aan de telefoon en in hun hoofd. Zelf zijn ze het boegbeeld van hiphardlopen.nl. Ze dragen altijd hun eigen kleding. De beste promotie is het bezoeken van evenementen, weten de onderneemsters. Zo zijn ze in de lente standaard aanwezig bij Rokjesdag in Amsterdam. ‘Dat is een superleuke funrun’, aldus Else. ‘Echt een soort feestdag voor ons. Iedereen loopt daar in een rokje. Het wordt steeds uitbundiger. De tutu’s, ballerina’s en strikjes worden uit de kast gehaald. Vrouwen durven steeds meer zichzelf te zijn. Dat vertellen ze ons ook.’

Kleur

Niet alleen krijgen Jenne en Else positieve reacties van hun vrouwelijke klanten, ook de mannen vinden het leuk. Else: ‘Als we bij een evenement staan met onze stand, komen ze naar ons toe. Ze zeggen: “Fijn dat jullie wat kleur en vrouwelijkheid in het hardlopen brengen.” Ze kopen ook vaak iets voor hun vrouw of vriendin. Komen ze met een lijstje en laten ze foto’s van de gewenste outfit zien op hun telefoon. Wanneer we mensen verbinden bij onze stand, verschillende groepen elkaar ontmoeten en met elkaar in gesprek raken, zijn we erg blij. Hardlopen is meer dan alleen hippe kleding, het fungeert als cement tussen mensen.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is mijn redding geweest’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Van een stilzittende man met obesitas naar een fitte marathonloper. Edwin van der Pennen (44) gooide 5 jaar geleden het roer radicaal om. De Tilburger viel 90 kilo af en ging hardlopen. Een ommekeer in zijn leven. ‘Met mijn ongezonde levensstijl was ik de ideale kandidaat om vroegtijdig te sterven.’

Interview Edwin van der Pennen - marathon Berlijn‘Samen met mijn maatje Corné liep ik op 28 september 2014 de marathon van Berlijn. Meedoen voelde niet alleen als een sportief hoogtepunt, maar bovenal als een persoonlijke overwinning. Voor het eerst ging ik op reis zonder mijn vrouw Nicole of mijn ouders. Ik vond het best spannend om 800 kilometer van mijn familie en vertrouwde omgeving verwijderd te zijn. Ook bevond ik me toen in een moeilijke periode. Ik zat al een tijdje zonder baan en we hadden het financieel niet breed. Door alle stress kreeg ik regelmatig last van hyperventilaties. Hoewel ik van tevoren goed had getraind, ging ik zonder hoge verwachtingen de wedstrijd in. Gelukkig klopte die dag alles, van begin tot eind. Toen ik na 3 uur en 52 minuten met een glimlach over de finish kwam, viel er een last van mijn schouders. Sindsdien heb ik nooit meer een paniekaanval gehad.’

Hall of fame

Inmiddels staat de teller voor Edwin op 10 marathons. Maar die van Berlijn vindt hij de allermooiste tot nu toe. Nu heeft iedereen van de familie Van der Pennen de klassieker in de Duitse hoofdstad gelopen. Hij komt uit een echt hardloopgezin. Vader Jan was een fervent hardloper, moeder Nellie deed als eerste Tilburgse vrouw mee aan een marathon en ook broer Maikel heeft de nodige kilometers gemaakt. Inmiddels zijn zij alle drie gestopt en is Edwin de enige actieve loper in de familie. Het liefst loopt de 013-renner elke dag en doet hij geregeld mee aan loopjes in de regio. Aan de ‘hall of fame’ in zijn keuken hangt het bewijs: tientallen startbewijzen, foto’s, oorkondes en medailles.

Gezonder

Zo fit als Edwin zich nu voelt, is hij niet altijd geweest. Lange tijd zag het er naar uit dat hij niet in de voetsporen van zijn familieleden kon treden. Een paar jaar geleden was hij een zwaarlijvige man met een te hoge bloeddruk die nooit een hardloopschoen zou aantrekken. Dat kon zo niet langer, vond hij. Op zijn 39e onderging de Tilburger een bypassoperatie. Na zijn operatie besloot hij dat het tijd was om gezonder te leven. Onder begeleiding van een diëtiste en psycholoog gooide hij het roer radicaal om.

Interview Edwin van der Pennen - 170 kilo170 kilo

Edwin transformeerde van een man met obesitas naar een fitte marathonloper. Eind 2010 woog hij 170 kilo, nu is dat 85 kilo. ‘Met mijn ongezonde levensstijl was ik de ideale kandidaat om vroegtijdig te sterven’, zegt hij. ‘Ik rookte een pakje shag per dag, at ongezond en dronk graag een glaasje alcohol. Als ik een paar meter liep, was ik uitgeput. Ik zag met hoeveel passie mijn ouders en broer liepen en dacht bij mezelf: “Dat wil ik ook. Ooit gaat mij dat lukken!” Als ik de honden uitliet, probeerde ik stiekem op mijn goedkope gymschoenen te dribbelen.’

Magische grens

Het afvallen verliep niet zonder slag of stoot. Er waren momenten dat hij het zwaar had en het niet zag zitten. Toch beschouwde Edwin het niet als een strijd, maar als een zware opgave. Met de sportieve prestaties van zijn familie in het achterhoofd hield hij vol. ‘Ik ben gaan wandelen en ging elke week naar het zwembad voor de nodige baantjes’, blikt hij terug. ‘Toen ik na een jaar de magische grens van onder 100 kilo bereikte, meldde ik me in maart 2011 aan voor een start to run-groep. Drie maanden later liep ik mijn eerste 10 kilometer wedstrijd.’

Drive

Hardlopen veranderde niet alleen zijn fysiek, maar ook de manier waarop hij in het leven staat. Sinds de dag dat Edwin zijn eerste renschoenen aantrok, geniet hij van elke meter die hij aflegt. Naar eigen zeggen heeft de goedlachse loper een enorme drive, misschien zelfs een tikkeltje te fanatiek. Misschien juist omdat hij van ver komt en weet hoe het is om iets niet te kunnen doen.

Anouk op rug EdwinHardloophart

Voor Edwin is een rondje hollen meer dan een sport. Hij kan niet meer zonder. Want zo zegt hij: ‘Toen ik in het dikke lichaam zat opgesloten, verkeerde ik in een vicieuze cirkel. Hardlopen is in alle opzichten mijn redding geweest, nog steeds. Ik geniet ervan om samen met mijn maatjes te lopen, te lachen en elkaar te motiveren. Hoe simpel kan geluk toch zijn? Of je nu snel of langzaam bent, recreant of wedstrijdloper, we hebben allemaal hetzelfde hardloophart.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Ik ben een moslima en loop marathons’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Wie zegt dat moslima’s geen marathons kunnen lopen? Esmah Lahlah (36) bewijst het tegendeel. De marathonista met Marokkaans bloed kijkt terug op een mooi hardloopjaar: ze finishte met een big smile in Parijs en New York. ‘Het dragen van een hoofddoekje heeft beperkingen, maar belemmert me niet in mijn ambitie.’

Interview Born to Run Esmah Lahlah -foto 1 marathon Erasmusbrug_jpgZoals duizenden vrouwen in Nederland is Esmah Lahlah besmet met het hardloopvirus. Ze rent drie keer per week, doet af en toe mee aan een wedstrijdje en voelt zich superfit. Haar instelling verschilt niet veel van de meeste hardloopsters. Alleen draagt zij een hoofddoekje en bedekkende kleding, ook tijdens het lopen. ‘Ik realiseer me wel degelijk dat mensen niet iedere dag een moslima zien joggen’, zegt ze. ‘Het dragen van mijn hoofddoekje heeft beperkingen. In de zomer moet ik bijvoorbeeld waken voor oververhitting en zorgen dat ik genoeg water drink. Maar het belemmert me niet in mijn ambities. Ik heb mijn passie gevonden. Hardlopen hoort bij mij.’

Sneller

De universitair docente begon zeven jaar geleden met hardlopen. Dat deed ze aanvankelijk wanneer het haar uitkwam. In de praktijk betekende dat een paar maanden wel en dan weer enkele maanden niet. Totdat ze in 2012 het roer omgooide en begon met trainen voor haar eerste halve marathon. ‘Ik liep vaker, sneller en langer’, blikt ze terug. ‘Mijn conditie ging met sprongen vooruit. Dat smaakte naar meer. Het jaar daarop deed ik weer mee, maar kreeg daarna last van vervelende blaren op mijn voet. In mijn enthousiasme nam ik te veel hooi op mijn vork.’

30 van Tilburg

Daarop nam ze gas terug en besloot onder begeleiding te gaan trainen. Via Google kwam de Tilburgse hardloopster terecht bij een lokale marathongroep. Haar doel was om de 30 van Tilburg onder de drie uur te lopen. Meedoen kon geen kwaad, redeneerde ze. Esmah: ‘Eerlijk gezegd wilde ik een paar weken meedoen, maar het beviel me zo goed dat ik tot het einde ben gebleven. Ik genoot van het lopen met deze club mensen. Na het lopen van die 30 kilometer begon het toch te kriebelen. De trainer zei dat ik er klaar voor was. Ik besloot last-minute met de rest mee te gaan naar Rotterdam. Mijn eerste marathon was een bijzondere ervaring.’

Interview Born to Run - Foto 3 BosloopWereldvrede

Inmiddels heeft Esmah ook de marathons van Parijs en New York gelopen. Voorlopig laat ze het daar even bij. Ze wil het komende jaar niet de druk van het moeten trainen voelen. Genieten staat voor haar voorop. Hardlopen is meer dan alleen fit blijven. De loopster ervaart het als een moment van bezinning. ‘Als ik eenmaal ren, zie ik alles helder’, zegt ze. ‘Mijn brein draait op volle toeren. Ik bedenk voor alles een oplossing, zelfs voor wereldvrede. Oké, die laatste gedachte kan ik na een paar dagen weer opzij schuiven. Feit blijft dat hardlopen me een gevoel van vrijheid geeft. Na een rondje lopen stuiter ik weer van de energie.’

Pinguïn

Er zijn in ons land niet veel zichtbare moslima’s die hardlopen. De deelname van Esmah aan wedstrijden brengt uiteenlopende reacties teweeg. Het gaat van vervelende elleboogstoten van medeloopsters tot enthousiaste supporters langs de kant. Meestal probeert ze niet te letten op de starende blikken en haalt ze haar schouders op. Want zo zegt ze: ‘Iedereen vindt iets van je. Zeker als ik mijn hardloopschoenen aantrek. Natuurlijk begrijp ik dat mensen zich omdraaien wanneer ik voorbij hol. Het meest bizarre wat ik ooit heb gehoord, gebeurde vorig jaar. Ik deed mijn rondje langs het kanaal en opeens riep een man heel hard: ‘Hé, daar loopt een pinguïn.’ Tja, daar zie ik ook wel de humor van in.’

 Positieve energie

Gelukkig heeft Esmah een olifantenhuid ontwikkeld en kan ze nu beter omgaan met kritiek. Haar frustratie zet ze om in positieve energie. ‘Zo deed ik twee jaar geleden mee aan de Ladies Run van de Tilburg Ten Miles. Toen ik bij het verzamelpunt arriveerde, vroeg ik aan een andere loopster of ik in het startvak voor de 10 kilometer stond. Ze keek me aan en zei: ‘Hier starten de vrouwen die onder het uur lopen. Ik denk dat jij hier verkeerd staat.’ Nou, ik dacht: Zij blijft mooi achter mij. Door haar opmerking raakte ik extra gemotiveerd goed te presteren. Ik ging als een speer en liep een PR van 47:29. De dame met de grote mond finishte ruim achter mij.’

IMG_6825 Trots

Ook de mensen in de directe omgeving keken in het begin met gemengde gevoelens naar haar hardloopaspiraties. ‘Het voelde geloof ik nog een beetje onwennig voor ze’, legt ze uit. ‘Natuurlijk was mijn familie trots toen ik in New York liep. Tegelijkertijd verklaarden ze me voor gek dat ik wilde hardlopen. Waarom doe ik dat toch? Laten we eerlijk wezen, je bent voor veel mensen toch die loopster met dat hoofddoekje. Dat klopt. Ik ben een moslima en loop marathons.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is gezond oud worden’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Gepensioneerd zijn betekent voor Kees Verhoeven (65) niet dat hij achter de geraniums zit. De Brabander rent het liefst elke dag en staat nog elke week aan de start van een wedstrijd. Op de hardloopteller dit jaar staan meer dan 4000 kilometers. ‘Ik vind het belangrijk om op mijn leeftijd fit te blijven.’

Interview Born To Run - Kees Verhoeven foto 1Kees Verhoeven voelt zich in zijn element als hij door de Regte Heide rent, een stukje ongerepte natuur vlak achter zijn huis. Het verbaast hem nog steeds dat zoiets moois slechts 5 minuten lopen van hem vandaan ligt. De loper uit Goirle kent het gebied als zijn broekzak. Zo komt hij op plekken die zelfs bij dorpsgenoten onbekend zijn. ‘De omgeving en de dieren zijn hier prachtig’, vertelt hij met een glimlach. ‘Het ziet er elke week weer anders uit, vooral in het voorjaar. Mijn favoriete stuk ligt bij het riviertje de Oude Leij. Dit moeras hebben ze 5 jaar geleden in de oude staat teruggebracht, met houten vlonders en al. Er staat ook een vogelhut in de buurt. Het liefst loop ik met andere mensen, want dan kun je samen genieten van alle natuurwonderen om je heen.’

Run Together 

Daar heeft de Brabander sinds zijn pensioen alle tijd voor. Als Kees niet traint, maakt hij regelmatig een tochtje door de Regte Heide op zijn mountainbike. Bijvoorbeeld om een route uit te stippelen voor de Run Together lopen van ProRun. Het doel van deze lopen is om mensen kennis te laten maken met een natuurgebied bij een van de lopers in de buurt. Iedereen mag meedoen. Samen met de hardloopsite organiseert hij op 2 januari weer een duurloopje door zijn geliefde stukje hei. ‘Dat blijft een schitterende ronde’, roept Kees enthousiast. ‘We lopen met maximaal 20 mensen in een rustig tempo. Als voorloper neem ik de leiding en er blijft altijd een fietser achteraan om de groep bij elkaar te houden. Het is de moeite waard een keer mee te doen.’

Interview Born to Run - Kees Verhoeven foto 2Middenvelder

Tot afgelopen voorjaar liep Kees elke dag, maar dat heeft hij op aanraden van zijn trainer teruggebracht tot 5 keer per week. Daar moest de loper in het begin wel aan wennen, want stilzitten kan hij niet. Sportief is de pensionaris dan ook altijd al geweest. Hij heeft jarenlang fanatiek gevoetbald. Als middenvelder ontwikkelde hij een hoop loopvermogen. Dat bleef niet onopgemerkt. Zijn zwagers vroegen tijdens de zomerstop van 1984 of hij een keer mee ging naar hun hardlooptraining. ‘Dat leek me wel wat’, blikt hij terug. ‘Ik wilde graag blijven bewegen. Dus waarom niet een keer een paar rondjes mee rennen. Het ging super goed. Liep ik de helft van de mannen er uit. Ze zeiden op de atletiekclub: “Kees, je hebt talent!” Het voetbalseizoen heb ik afgemaakt en ben daarna verder gegaan met hardlopen.’

Competitief

Na 6 weken rende Kees zijn eerste wedstrijd. Er volgden nog honderden loopjes, 6 marathons en een aantal podiumplaatsen. Dat deed hij niet onverdienstelijk: 2.55.59 (marathon), 1 uur en 19 min (halve marathon), 59:15 (10 EM), 35.42 (10 km). ‘Ik was erg fanatiek en competitief’, bekent hij. ‘In die tijd bestond mijn leven uit trainen en wedstrijden lopen. Voor mij betekende rennen mijn blik op oneindig zetten en er keihard voor gaan. De sport heette toch niet voor niets hard lopen. Alles draaide toen om de prestaties. Ik loop nog steeds elke week een wedstrijd, maar de druk van toen voel ik gelukkig niet meer.’

IMG_4839Jong voelen 

De jaren van eeuwige strijd heeft hij ver achter zich gelaten. Snelle tijden doen er minder toe. Nu geniet hij tijdens zijn loopjes vooral van de omgeving en van de mensen. ‘Wijsheid komt vast met de jaren’, grapt hij. ‘Als je ouder word, krijg je meer oog voor de schoonheid van de natuur. Dat geeft me veel energie en zo blijf ik me jong voelen. Ik vind het belangrijk om op mijn leeftijd fit te blijven. Daar helpt het rennen natuurlijk ook bij. Ik eet verder goed, ga op tijd naar bed en beweeg elke dag. Hardlopen is gezond oud worden. Daarom houd ik het ook al meer dan 30 jaar vol.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Met hardlopen viel ik 40 kilo af’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Lekker en veel eten stond centraal in het leven van Karen Marcus-Bliekendaal (35). Smullen doet de loopster uit Amersfoort nog steeds, maar wél op haar eigen manier. Door over te stappen op een gezonde levensstijl raakte ze van haar darmklachten en overgewicht af. ‘Ik wilde graag rennen, maar was nog te dik.’

Interview Born to Run Karen Marcus Bliekendaal foto 3_jpg

Ze is gek op havermout, salades en smoothies. Sommige lezers kennen haar misschien van haar website Karen’s Kitchen. Naast kokerellen is de foodie met Zuid-Amerikaanse roots verslaafd aan hardlopen. Een goede combinatie vindt ze zelf. ‘De meeste inspiratie voor nieuwe recepten krijg ik als ik een rondje loop door de polder’, bekent Karen. ‘Tijdens het rennen voel ik me helemaal zen en bedenk dan vaak de gaafste recepten. Vaak hol ik dan snel weer naar huis. Ik moet meteen de keuken in, anders ben ik het kwijt. Op het aanrecht ligt standaard een kookschriftje waarin ik mijn brouwsels opschrijf.’

Gifbelt

Zo gezond is Karen niet altijd geweest. Lekker en veel eten stond centraal in haar leven. Sporten deed de Amersfoortse niet. Ze volgde weleens een dieet, maar dat had enkel het ongewenste jojo-effect. ‘Als ik in de spiegel keek, baalde ik’, vertelt ze. ‘Ik was diep ongelukkig met mezelf en voelde me geen fitte moeder. Al heel mijn leven had ik last van mijn darmen en lag daardoor vaak in het ziekenhuis. Dan was ik weer van huis weg om te worden gereset. Tijdens een van die bezoekjes las ik het boek ‘Van giftbelt tot tempel’. Dat gaat over bewuster eten. Toen wist ik: Er moet iets gebeuren. Ik moet beter voor mijn lichaam zorgen.’ 

Dik op de bank

Na de geboorte van haar zoon (4), gooide Karen het roer om. Ze wilde graag het goede voorbeeld geven aan hem en haar dochter (9). Stapje voor stapje maakte de loopster kennis met een nieuwe en gezonde manier van leven. De vette happen werden vervangen door sapjes en salades. Ondertussen begon ze voorzichtig met hardlopen, aangestoken door haar man. ‘Hij trainde toen voor de halve marathon’, blikt ze terug. ‘Kwam hij voldaan en bezweet thuis, terwijl ik dik op de bank zat. Dan was ik wel een beetje jaloers. Zelf wilde ik ook zo graag rennen, maar durfde nog niet. Ik schaamde me vanwege mijn figuur.’

Interview Born to Run Karen Marcus-Bliekendal foto 2Stoute schoenen

De drempel om buiten te joggen, bleef voor Karen lange tijd hoog. Maar ze trok de stoute hardloopschoenen aan en deed twee keer per week haar trainingsrondje. Ze merkte dat het steeds beter ging en dat gaf haar moed. Desondanks kreeg de kersverse loopster veel nare opmerkingen naar haar hoofd geslingerd. Karen: ‘Dan staarden mensen me aan of begonnen ze over me te roddelen. Tijdens mijn eerste wedstrijd zeiden twee mannen tegen elkaar: ‘Als ik er zo zou uitzien, had ik nooit meegedaan. Al dat gewicht dat je extra moet meesjouwen.’ Ze dachten dat ik het niet hoorde, maar dat deed ik dus wel. Ik heb me er niks van aangetrokken en de 10 kilometer uitgelopen. Toen ik over de finish kwam, had ik tranen in mijn ogen. Voor mezelf had ik bewezen dat je met overgewicht toch iets kunt bereiken.’

Vier seizoenen

Nu 3,5 jaar later is ze 40 kilo lichter. Naar eigen zeggen is ze een ander en beter mens geworden: een fitte moeder, een leuke echtgenote en liever voor zichzelf. Van haar darmklachten is Karen inmiddels af. Als ze niet was afgevallen, had ze niet de vrouw kunnen zijn die ze nu is. Ze heeft eindelijk de energie om leuke dingen te doen met haar zoon en dochter. Zeker als het zonnetje schijnt. ‘Fietsen we met zijn drietjes naar de polder’, roept ze enthousiast. ‘Genieten is dat! Vroeger was ik me niet bewust van mijn omgeving. Zo merkte ik amper het verschil tussen de vier seizoenen, omdat ik altijd binnen zat. Ook lukte het me toen nooit om op school mee te helpen met activiteiten. Maar nu sta ik vooraan met de sportdag van mijn kinderen. Het voelt fantastisch om deze simpele dingen eindelijk samen te kunnen delen.’

Interview Born to Run Karen Marcus Bliekendaal - aankondiging FacebookOpgeheven hoofd

Door het hardlopen staat Karen veel positiever in het leven. Ze kijkt terug op een fantastisch jaar. ‘In 2015 heb ik dingen bereikt waar ik trots op ben. Dingen waarvan ik vroeger dacht dat die buiten mijn bereik lagen. Zo ben lid ik geworden van een atletiekvereniging. Het trainen in groepsverband heeft me veel gebracht: een goede conditie, leuke loopmaatjes en een hoop zelfvertrouwen. Voor ik het wist liep ik mijn eerste halve marathon. Als ik nu door de polder ren of aan de start sta van een wedstrijdje, loop ik met opgeheven hoofd.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl