Souvenir

Paspoort KoreaVeel geadopteerde kinderen hebben het gevoel een puzzelstukje te missen. Ik niet, want ik haat puzzelen. Mijn interesse in Zuid-Korea reikt niet verder dan het bewonderen van de nieuwste Samsung smartphone. Ik heb niks met die terug-naar-mijn-roots verhalen. Een speurtocht naar verloren ouders die je als drie maanden oude baby te vondeling hebben gelegd, midden op straat, met slechts een naamjaartje om je pols. Waarom wil je terug naar een land waar je wortels niet groeien?

Je hoeft ook niet naar een sentimenteel programma als Spoorloos te kijken om oprecht te worden geraakt. Dat gebeurt soms onverwacht mooi. Iemand zei onlangs tegen me: ‘Jij hebt een familie waar je niet op lijkt maar waar je wel thuishoort, en een familie waar je niet thuis hoort maar waar je wel op lijkt.’

Een brok-in-de-keel moment in het kwadraat. Ik haal vanavond mijn (verlopen) Koreaanse paspoort eens uit de la. Gewoon omdat het mijn enige souvenir is.

Bestemming bereikt

Als klein meisje had ik al grootse dromen. Toen ik acht was waren twee dingen duidelijk. Madonna was mijn idool en als ik groot was, werd ik schrijfster. Praten over mijn biologische ouders stond nooit hoog op mijn lijstje. Ik maakte wel de ene na de andere prachtige tekening van mijn ‘andere moeder’. Altijd dezelfde vrouw: jong, beeldschoon en lang zwart golvend haar. Ik had simpelweg een levendige fantasie. Mijn jeugd was verder dik in orde en ik heb nooit last gehad van mijn geadopteerd zijn.

Blog wees gelukkig 7Blijkbaar ben ik een uitzondering. Ik las van de week een artikel in de krant over een geadopteerde vrouw die een boek (de Adoptiemonologen *proest*) schreef over haar ervaringen en vergeleek ze met die van lotgenoten. Erg bitter en ook stereotype. Adoptiekinderen zijn volgens haar beschadigd, hebben moeite om hun leven vorm te geven en worstelen met het besef dat ze zijn afgestaan door hun biologische ouders.

Hebben de meeste dertigers geen quarterlife crisis? Als niemand met zichzelf in de knoop lag, waren Oprah en Dr. Phil niet schatrijk geweest. Mijn advies aan haar: Wijt niet alle problemen aan je adoptie en blijf niet in een slachtofferrol hangen. Get a life!

Of ik iets heb geleerd van mijn adoptie? Jazeker. Dat afwijzingen niet altijd slecht zijn. Ze hebben me juist geholpen mijn weg te vinden. Maar goed, elk mens kent zijn ups en downs. Dat heeft niks met bloedverwantschap te maken.

IMG_2983Van zweverige termen als ‘ niet-zelfgekozen bestemming’ moet ik niks hebben. Ik ben 35 jaar geleden aangekomen bij de liefste mensen van de wereld. De navigatie in mijn hart zei: bestemming bereikt. Toen ik als mini-mens van zeven maanden in het vliegtuig opsteeg vanuit Seoul, samen met twintig andere lotgenoten, dacht ik vast: ‘Hold on, we’re going home.’

DNA onbekend

Ik ben twitteraar, hardlooptornado, fashionista en journalist. Iedereen mag alles van me weten, behalve over mijn adoptie. Gewoon omdat het me niet boeit. Maar andere mensen vinden het wél buitengewoon interessant. Dus vertel ik kennissen, collega’s en soms wildvreemden braaf dat ik als baby van zeven maanden een wereldreis maakte van Seoul naar Amsterdam. DNA onbekend.

Blog wees gelukkig 9Nee, ik spreek geen Koreaans. Wil ik terug? Nou, liever een helikoptervlucht over de Grand Canyon. En die dommerd die vraagt waarom ik zo goed Nederlands spreek, krijgt een ijskoude Cruella de Vil-blik toegeworpen.

Als klein meisje was ik de lokale attractie van onze witte, Brabantse vinexwijk.
Ouders en kinderen op weg naar school bleven voor ons huis staan in de hoop een glimp van dat ‘schattige Chineesje’ op te vangen. Schoolgenootjes wilden vriendjes met me zijn. Het populairste meisje van de klas, dat dan weer wel.

Al die aandacht leek me een beetje misplaatst. Ik voelde me 100% NL, een kaaskop pur sang en wilde geen bijzonder kind zijn. Op een dag barstte ik in woede uit en de tranen bleven stromen. Mijn moeder zei: ‘Mensen bedoelen het niet slecht, ze zijn alleen nieuwsgierig.’

Mijn reisgenoten van 36 jaar geleden en ik zijn wereldkinderen. Zij denken vast net als ik: DNA is wie je bent, familie is van wie je houdt.