Formidabel

Als je meedoet aan de Roparun heb je vrienden voor het leven. Ik heb er het afgelopen Pinksterweekend 22 bij gekregen. Hardloopmaatjes met een onvermoeibare overlevingsdrang en het hart op de juiste plek. Samen hebben we een bijzondere reis gemaakt: een estafetteloop van 48 uur van Parijs naar Rotterdam. Een race tegen de klok en een gevecht tegen de vermoeidheid. In twee dagen heb ik slechts twee uur geslapen. Kort samengevat bestonden onze dagen uit: eten, slapen, rennen en herhalen.

Roparun 2015 - Team BZVeel mensen hebben me de afgelopen weken gesteund in mijn loopavontuur: donaties, lieve berichtjes, steunbetuigingen via social media en staande ovaties van supporters langs de kant. Tegen al mijn verwachtingen in heb ik ruim 1.425 euro opgehaald voor de palliatieve zorg van kankerpatiënten. Dat had ik in mijn meest optimistische dromen nooit durven voorspellen. Het komt niet vaak voor, maar daar werd ik even heel stil van.

Woorden schieten tekort om te omschrijven hoe ik mijn heroïsche run heb ervaren. Lopen is emotie. Het was dan ook een avontuur met een lach en een traan. We konden samen schuddebuiken om de flauwste grapjes, maar elkaar ook weleens in stilte vervloeken. De spanningen liepen soms hoog op. Nooit lang. Want we hadden één doel: met het hele team heelhuids finishen op de Coolsingel.

Roparun team 334 bestond uit: 8 lopers, 4 fietsers, 2 chauffeurs, 2 bijrijders, 5 verzorgers en een teamcaptain. Onze groep was onderverdeeld in twee teams. Samen hebben we 520 kilometer afgelegd. Als loper holde ik anderhalve marathon en heb daarnaast ook nog een aantal stukken gefietst. Het was een mooie route, dwars door drie landen heen. Zelf heb ik het meest genoten van de etappes door Noord-Frankrijk. Prachtig uitgestrekte landschappen, pittoreske dorpjes en uitdagende heuvels om tegenop te lopen. Nooit geweten hoe mooi dit ‘vergeten’ gebied van La Douce France is. Met elke stap steeg bij mij de adrenaline. Op zaterdagavond droegen alle lopers en fietsers voor de eerste keer lichtgevende hesjes. Kippenvel. Ik dacht alleen maar: ‘Kerstmis komt vroeg dit jaar. Dat ik dit mag meemaken.’

Roparun 2015 - wachten voor de brug

Het was een reis zonder enige vorm van luxe. Geen eigen bed, geen
eigen douche en geen verwarming. Je bent echt op elkaar aangewezen. Na twee dagen zweten zit je niet altijd op een groepsknuffel te wachten. Het is dus best fijn als het onderling goed klikt. Gelukkig liep ik samen met drie stoere mannen. Heel lief, dat waren ze voor me. Ze droegen me op handen. En qua lopen deed ik niet voor ze onder. Oh, wat waren we toch lekker fanatiek. Op een leuke manier, dat wel. Wanneer zij het over mannendingen hadden, lachte ik even hard met ze mee. Maar bovenal waren we er voor elkaar. Ik voelde me echt one of the guys. Een groter compliment dan dat kan ik ze niet geven.

Op dit moment moet ik alles nog voor mezelf verwerken. Mijn nieuwe hardloopvrienden vertellen me dat ze een beetje emotioneel waren toen we Tweede Pinksterdag over de Coolsingel liepen. Ik keek alleen beduusd om me heen. In trance. Het voelde nog zo onwerkelijk. De emoties komen bij mij pas met een vertraging. Geloof me, een dezer dagen gaan de tranen bij mij vloeien. Dan besef ik pas hoe speciaal het is om 100 procent met je hart te lopen.

De Roparun doet iets met je. Misschien is er maar één woord wat omschrijft hoe het voelt om dit mee te maken. De burgemeester van feestdorp Zele omschreef het met zijn mooie Vlaamse tongval het beste: FORMIDABEL!

30 gedachtes over “Formidabel

  1. Anouk, prachtig beschreven. Het was inderdaad formidabel. Dit zijn dingen die je je hele leven bijblijven. Vrienden voor het leven zelfs al zouden we elkaar nooit meer zien. Ik heb er nu een prachtige vriendin bij. Haar naam? Anouk Bakker a.k.a. the running ninja ❤

    • Ha Martin,
      Dank je wel! We hadden ook een formidabele groep. Ik koester dit loopavontuur voor de rest van mijn leven. Ik draag jullie stuk voor stuk in mijn hart. Tsjonge, wat word ik toch soft van de Roparun. Dat is wat 48 uur niet slapen met je doet… Inderdaad, ik heb er ook een nieuwe vriend bij. Zijn naam? Martin Smits a.k.a. de flexibele teamgenoot. Jij kunt lopen, fietsen en masseren. Je bent een kanjer!

  2. Knap hoor. Proficiat. Hardlopers zijn ook doorlopers. Grensverleggend. Volgend jaar weer?
    Heb je ook al een nieuwe uitdaging in je hoofd?
    Nu eerst weer goed herstellen.

    • Hoi Peter,
      Dank je wel. Wat zeg je dat mooi doorlopers. Zo voelde het wel wanneer mijn benen zeer deden. Ik dacht dan: doorzetten! Ik doe volgend jaar misschien mee, maar dan vanuit Hamburg. Mijn volgende uitdaging stond al vast: de marathon van New York op 1 november. De Roparun kwam onverwacht en last-minute op mijn pad. Dat deed ik ‘tussendoor’.

  3. Wat prachtig opgeschreven lieve Anouk! Het was een voorrecht jou te leren kennen en wat een fantastische team hadden we. Heel bijzonder hoe dicht je tot elkaar kan komen in zo’n korte tijd. Mijn gedachte dwalen steeds af naar die mooie en bijzondere momenten. Ik zal het nooit vergeten en wat mij betreft gaan we komend weekend gewoon weer! Wie heeft er een busje?

    xxx eric

    • Ha Eric,
      Bedankt voor de lieve woorden. Ik ben blij dat we dit avontuur samen zijn aangegaan. Samen trainen, samen finishen en samen genieten. Ik ga zo weer mee hoor.
      Komende 12 maanden ga ik hard trainen en hoop volgend jaar nog fitter aan de start te staan in Hamburg. Deze keer was mijn voorbereiding door hardnekkige en heftige griep verre van optimaal. Sta eigenlijk een beetje versteld hoe goed ik dan nog heb gelopen. Misschien kwam dat wel door de positieve energie en karma in de groep.
      Tot snel! x

  4. Hoi Anouk,
    mooi geschreven! Ik ben nu al weer 5 keer op die Coolsingel binnen gehaald. Mijn gedachten zijn dan altijd bij mijn dochtertje die op verschillende manieren gebruik heeft mogen maken van de opbrengsten van de Roparun. Zoals in een ambulance naar een filmzaal in Rotterdam op Harry Potter te kunnen zien en mee met een boot tijdens de Havendagen op de Maas. Hoe blij je als ouder kunt zijn als je kind tenminste weer iets van het normale leven mee krijgt. Dat is waarom ik de Roparun zo’n warm hart toedraag en waarom ik mee doe. Als je dan ziet welke enorme financiele bijdrage we als team leveren ben ik trots en blij. Niets mooiers dan een blij kind. Als je echt moe bent komen emoties sneller naar boven en dat voel ik dus mega tijdens de Roparun. Grenzen verleggen en prestaties neerzetten. Voor de een is het fysiek voor de ander mentaal om wakker en geconcentreerd te blijven of om te zorgen dat spieren verzorgd en lichaam gevoed bljjft. Het maakt niet uit, je doet het voor een doel. Ook om samen als team iets neer te zetten. Een band op te bouwen die nooit meer oplost. Ik mocht er weer bij zijn! Maar hoe graag zou ik zelf nog een keer langs de Daniel den Hoed kliniek hardlopen en met mijn loopmaatjes het You never walk alone zingen voor de patienten zoals ik dat een keer zelf mocht beleven! Voor altijd in mijn hart en vrienden voor het leven. Dank team UBR/IIR.

    • Lieve Aad,
      Wat een mooi voorrecht om alweer 5 keer op de Coolsingel te zijn binnengehaald. Voor een hardloper toch de mooiste straat om te finishen?
      Ik ben gewoon even stil van jouw verhaal. Ben blij dat we dit samen hebben gedaan. Zeker nu ik weet waar ik het voor heb gedaan. Wat fijn dat je dochter hier zoveel profijt van heeft gehad. We hebben toch maar mooi onze grenzen verlegd en een wereldprestatie neergezet. Wie heeft er nu de Thalys nodig? Wij lopen en fietsen wel. Ik Volgend jaar lopen wij en de andere maatjes hand in hand langs de Daniel den Hoed Kliniek. draag jou een warm hart toe, voor eeuwig! Dikke knuffel!

  5. Wauw echt super verslag!
    Het lijkt me inderdaad wel een hele belevenis. En wat een geld hebben jullie ingezameld, of is die 1.425 euro op jouw naam gedoneerd?! Super doel!
    Gefeliciteerd met je geweldige prestatie!

  6. Hoi Anouk, wat een prachtig verhaal en wat ben jij een mooi mens ook ! Ik ben blij deel uit gemaakt te hebben van deze ‘ experience’ waarbij ik dagelijks me realiseer hoe uniek het was met volslagen onbekenden zo’n band op te bouwen. Ik heb ontzettend gelachen om Coen, genoten van Martin, ben geinspireerd door Jet, heb respect voor Dennis, heb afgezien met Frank, en heb nog steeds het jack van Bert……….alle mensen uit Team 334 zullen voor altijd een aparte plek in mijn hart hebben, ik kan er niet over uit wat dit met mij gedaan heeft…snik……

    groet,
    Jean-Paul (Ado supporter 😉 )

    • Ha JP,
      Ik zal nooit het eerste moment vergeten toen ik je zag. Jij met je ADO pak! Ja, de Roparun is emotie. We hebben samen veel gelachen en gevloekt. En achteraf ook een traantje gelaten.
      Gelukkig is het nog maar 351 dagen tot Hamburg. Doe je ook weer mee?

  7. Dag Anouk,
    Wat een mooie weergave van ons weekend. Het was heel bijoznder in veel aspecten: leuk, zwaar, emotioneel, warm, koud, zere benen, toch weer harder rennen. Het mooiste wat bij me is gebleven is de verbroedering, teamspirit en recaties uit de omgeving. Ik wilde altijd al een keer meelopen en ineens was daar de mogelijkheid. Ik ben geroerd door het verhaal van Aad (nu hou ik nog meer van hem!). Ook voor mij was het bijzonder. Ik heb mijn zusje verloren aan kanker toen ze 13 was en ikzelf 17. Helaas mochten voor haar de behandelingen niet baten, maar degenen die ermee te maken hebben, moeten geholpen worden!!! Ik was zo blij dat jullie met mij door Barendrecht zijn gelopen, nog even een paar kilometer extra (bijna 4!), maar jullie liepen ze mee. Om mijn ouders daar te zien staan samen te mijn eigen gezin, was voor mij het mooiste moment. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit met jullie heb mofgen beleven. Dit is onvergetelijk, het hele team is onvergetelijk. Ik kan niet wachte tot jullie weer te zien. Ik heb dit weekend met 24 mensen met een mooi hart gelopen (running with a heart!) en dat was in een woord FORMIDABEL!

    • Lieve Peter,

      Dank je wel. Wat tof dat je mijn blog hebt gelezen. Ongelooflijk inderdaad dat je in een weekend zoveel verschillende emoties kunt ervaren. Was in de bus wel even stil toen je vertelde over je zusje. Kan me heel goed voorstellen dat de Roparun dan een hele andere lading krijgt. Je er heel anders in staat. Ik heb met heel veel plezier met jou en de boys door Barendrecht gelopen. Dat wijntje achteraf smaakte extra zoet 🙂

  8. Beste Anouk,

    Via Hardlopen Facebook op je pagina terecht gekomen. Je hebt het erg mooi omschreven.
    De Roparun zie ik zelf ook als een ontzettend mooie ervaring. Ik kan je verklappen…. De komende 51 weken leef je er wederom naartoe!!

    Fijn dat we dit met z’n allen kunnen doen voor de mensen die veel (financiële) steun nodig hebben. Al is het maar zo’n klein stukje wat we kunnen doen..

    Groeten Marco

    • Beste Marco,

      Wat leuk dat je mijn blog hebt gelezen via Hardlopen. Zo zie je maar weer waar die hardloopsites al niet goed voor zijn haha. Dank je wel voor je aardige woorden. Had je dit jaar ook meegelopen met de Roparun?

  9. Hoi Anouk, ook ik had het voorrecht om deel te mogen nemen. Geweldige ervaring die met stip bovenaan in mijn hardlooplijst staat. Het gaat moeilijk zijn om deel te nemen aan een evenement wat dit gevoel laat overstijgen! Morgen of overmorgen komt mijn blog online. Ik hoop dat jij ook hier en daar een ‘feest der herkenning’ hebt, zoals ik bij jouw blog!
    PS: ik denk, nu ik jouw foto’s bekijk, dat ik je onderweg heb gezien 🙂

    • Ha Margo,

      Wat ontzettend leuk om in contact te komen, ook via Facebook. Zag inderdaad dat jij een collega bent van Jaap. Wat grappig dat jij me onderweg hebt gezien. Je ziet me toch al snel over het hoofd haha! Leuk hoor dat jij ook blogt.

Geef een reactie