Zielig

Er is in mijn leven altijd de vraag die nooit wordt uitgesproken, maar die onder-de-radar toch blijft hangen: is het niet zielig dat je bent geadopteerd? En of ik me hier wel thuis voel, krijg ik er als bonusvraag vaak bij.

Met dit soort prangende vragen hield ik me nooit bezig. Tot vorige maand. Ik krijg een mailtje van oud-collega Ingrid. We hebben in een ver verleden samen op het secretariaat van een farmaceut gewerkt. Allebei beoefenen we nu een andere tak van sport: ik in de journalistiek, zij in de wereld van interieur & design. In haar vrije tijd is ze vrijwilliger bij de Beschermde Wieg. Deze stichting zet zich in voor de opening van babyhuizen en vondelingenkamers. In een speciale ruimte staat een wiegje waar wanhopige moeders die geen andere uitweg meer zien, anoniem hun baby kunnen achterlaten. Jawel, u leest het goed. Ook in ons land wonen vrouwen die hun kind noodgedwongen in alle eenzaamheid en onder slechte omstandigheden ter wereld brengen.

Vroeger Zandvoort met grote pantoffelsEnfin, Ingrid overrompelt me met de directheid van haar mailtje. Om met de deur in huis te vallen: wat vind ik van dit initiatief? Eronder staat een linkje van een YouTube filmpje waarin bekende Nederlanders vertellen waar de stichting voor staat. Daar word ik wel even stil van. Het onderwerp kruipt steeds dieper onder mijn huid. Een baby in een vuilnisbak breekt elk mensenhart in duizend stukken. Ook die van mij. Het gebeurt niet snel dat iets me zo bij de keel grijpt. Een soort babyluikje, wat moet ik daar nou van vinden?

Zelf ben ik 37 jaar geleden in Zuid-Korea te vondeling gelegd. Op de stoep van het politiebureau. Zie het als het babyluikje van de jaren ‘70. In die tijd waren er veel ongehuwde moeders die hun baby afstonden. Volgens een artikel in de New York Times deden ze dit vaak niet uit vrije wil, maar onder druk van hun familie. Soms bracht een oma of tante de baby naar het kindertehuis of naar een, vaak illegaal, adoptiebureau. Er ging veel geld om in deze wereld vol geheimen. De jonge Koreaanse vrouwen lieten het allemaal met een stalen gezicht gebeuren. Er is nu eenmaal geen ruimte voor gevoel als je je kind afstaat. Ik denk oprecht dat informatie en veilige plekken de kans op dumpen van een baby verkleinen. Natuurlijk kun je niet iedereen helpen, maar wat de Beschermde Wieg doet is een nobel begin. Er zullen altijd moeders zijn die hun pasgeboren kind te vondeling leggen of zomaar ergens achterlaten. Mijn omma wist dat ze niet voor me kon zorgen en bracht me naar een veilige plek. Wat zij heeft gedaan, zie ik als een daad van liefde, moed en zorg.

De afgelopen weken spookte die ene gevreesde zin weer door mijn hoofd: ben ik zielig? Na het contact met Ingrid, is mijn hoofd als een gek gaan malen. Er is voor beide kanten iets te zeggen. Na lang wikken en wegen kom ik tot het volgende ‘poldermodel’:

Anouk op redactieJPGNee < Hier in Nederland ben ik uitgegroeid tot een nieuwsgierige journalist met de liefste ouders en een leuk leven. Als ik in Zuid-Korea was gebleven, had ik bijvoorbeeld nooit kennis gemaakt met het Nederlands. Niet Nederland, maar de Nederlandse taal bleek mijn land te zijn. Het is mijn taal. Het is zo mooi dat je iets hebt waarmee je jezelf kenbaar kunt maken. Waarin je al zoekende naar het juiste woord, kunt overbrengen wie je bent, wat je voelt, waarnaar je verlangt, wat je mist. Ik besefte pas vorig jaar dat ik toch iets heftigs had meegemaakt. Ik ben toen woorden gaan opschrijven, die woorden werden Facebookberichten: vervolgens schreef ik voor mijn blog en ging ik echt over mijn leven vertellen. De behoefte om te schrijven werd groter dan ikzelf. Ik moest woorden vinden, anders zou ik verdrinken. Ik ben niet vernederlandst, ik ben Nederlands.

Vroeger met mamaJa < Ik heb verlatingsangst. In het kwadraat. Typisch iets voor geadopteerde kinderen. Hoewel ik pas zeven maanden was toen ik naar Nederland kwam, nam ik toch een rugzakje bagage mee. Ach, baby’s en kleuters, die hebben geen idee zeggen ze, die weten nog niet wat afscheid is. Ik wel. Loslaten is niet echt mijn ding. Ik vond het als ukkepuk al niet fijn wanneer mijn moeder wegging. Naar de keuken, naar de supermarkt, naar de wc. Niet realiserend dat dit maar eventjes was, liep ik haar als een puppy achterna. Ook durfde ik lange tijd geen innige relaties of vriendschappen aan te gaan, want dat kon zomaar voorbij zijn. Mensen zag ik als passanten, niet als blijvertjes. Dus ja, ik ben bang om in de steek te worden gelaten. Dat is soms wel even slikken, maar dat hoort erbij. Ook de mensen die je voortdurend om je heen wilt hebben, zijn er soms een poosje niet. Geen wonden op mijn huid, wel littekens op mijn ziel. Je voelt het aan de knuffel die ik je zal geven.

Naar een eenduidig antwoord gis ik nog steeds. Eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het is zoals het is. Dat bedenk ik me terwijl ik in de trein naar buiten staar. Every little thing is gonna be alright, zingt Bob Marley door mijn koptelefoon. Het KNMI waarschuwt die dag voor gevaarlijk en onstuimig weer in het hele land. Ik maak me geen zorgen. Sterke bomen buigen niet, die blijven bij weer en wind staan.

8 gedachtes over “Zielig

  1. Dag Anouk, fijn dat je het zo ver hebt geschopt. Heb je verhaal gelezen, ben er van onder de indruk. Ik zit in Brasília, ook in Brazilië worden er babietjes gedumpt, kort geleden nog weer een verhaal in het nieuws. Je weet niet wat er achter zit, zal een reden hebben.
    Het allerbeste en heel veel succes.
    Hartelijke groet, Harmina

  2. Hallo Anouk,

    Met herkenning en bewondering heb ik gelezen.
    Herkenning niet voor mijzelf, maar wel in uitspraken van mijn partner, die zelf vondeling is. Hij heeft het er zelf nog wel regelmatig moeilijk mee. Dit heeft soms ook zijn uitwerking in onze relatie.
    Hij zou graag met andere vondelingen in contact willen komen. Om te delen en voelen, wat een ander zoals zijn adoptie ouders en ik nooit helemaal kunnen begrijpen. Hoe graag we ook willen.
    Ik zal vanavond jouw stuk laten zien. Ik hoop dat hij hier wat in vind. Ik denk het wel. Gezien het mij al raakt.

    Dank je voor je schrijven.

    Ton

    • Hoi Ton,

      Bedankt voor je mooie reactie. Wat bijzonder om te lezen hoe jij hier zelf door wordt geraakt, ondanks dat je het zelf niet hebt meegemaakt.
      Hoop dat je partner iets kan met mijn stuk.

      Veel sterkte!

      groeten,
      Anouk

  3. Beste Anouk,

    Ook ik ben 37 jaar geleden vanuit Zuid-Korea naar Nederland gekomen als adoptie baby. In mijn dossier stond dat ik te vondeling was gelegd. Maar jaren later blijkt dit niet te kloppen. Mijn biologische moeder is van mij bevallen in het kindertehuis. Als 14 jarige ben ik samen met mijn vader (ik laat bewust het woordenboek adoptie vader weg) naar Korea gegaan en heb ik daar mijn biologische moeder ontmoet. Uiteraard heb ik geen idee of jij onderzocht hebt of jouw adoptie gegevens kloppen, maar het kan dus zijn dat het niet klopt. Toevallige bijkomstigheid is dat ik nog 2 zussen en 2 broers heb die door een ander Nederlands gezin zijn geadopteerd.

    Groeten,
    Renee

    • Beste Renee,

      Bedankt voor je mooi reactie! Erg leuk dat je mijn blog hebt gelezen. Dat moet wel heel bijzonder zijn om te ontdekken dat je nog broers en zussen hebt. Heb je contact met hen?

      groeten,
      Anouk

Geef een reactie