Made in Korea

Weten waar je vandaan komt, is de manier om je identiteit te behouden. Ik ben Anouk Bakker, 37 jaar en een vondeling. Als baby van drie maanden ben ik afgestaan door mijn biologische moeder. Dat stond in mijn adoptiepapieren. Ik werd gevonden op de stoep voor het politiebureau in Seoel. Keurig verpakt in een schoon setje kleren en een polsbandje met daarop mijn naam en geboortedatum. Ik heette Hye-Jin Kwon en was geboren op 14 oktober 1977 in de Koreaanse hoofdstad. Mevrouw Kwon kon opgelucht adem halen: ik was veilig, ik werd gevonden. Ze wist dat ik naar het kindertehuis zou worden gebracht.

Vroeger aan zeeIk was zeven maanden toen ik werd geadopteerd en heb altijd geweten dat ik een vondeling ben. Boosheid naar mijn geboortemoeder heb ik niet. Hoe kun je nu slecht praten over ouders die je nooit hebt gekend? Ze heeft het gedaan met de intentie dat ik gevonden werd, dat het goed zou komen met me. Daar ben ik van overtuigd. Het is heus niet zo dat een moeder haar kind achterlaat en nooit meer aan dat kind denkt. Die gedachte heb ik op de kleuterschool al weggebonjourd naar het land der fabelen.

Met het feit dat ik een vondeling ben, heb ik nooit problemen gehad. Ik vond het ook nooit moeilijk om erover te praten. Het is gewoon zo gebeurd en het is misschien wel mijn redding geweest. Die gedachte flitste ook door mijn hoofd toen ik vorige week het nieuwsbericht las over de twintig dagen oude baby die in Amsterdam werd gevonden in een vuilniscontainer. Een ondergrondse vuilniscontainer nota bene. Er moest iets verschrikkelijks aan de hand zijn geweest, dit kon niet zomaar gebeuren. Je kind te vondeling leggen doe je niet zomaar. Dat is een niet te bevatten noodsituatie.

Gelukkig voor mij, heeft mijn biologische moeder dat toch gedaan. Want hoe had mijn leven eruit gezien als ik niet was geadopteerd? Daar wil ik nog niet eens over nadenken. Waarschijnlijk krijg ik dan een blik in een andere wereld. Brr, het idee alleen al. Ik hou van Holland. Er is geen plek op aarde waar ik liever zou zijn opgegroeid. Ik heb u lief heerlijk landje. Toen ik hier als baby arriveerde, stond er een onzichtbaar bordje: welkom!

Nederland ontving me met open armen en ik integreerde snel. Ik voelde me in no time thuis. Alleen mijn spleetogen herinnerden me nog aan Korea. Daarvoor moest ik een reality check doen in de spiegel. Begrijp me niet verkeerd, ik ben trots op mijn Koreaanse roots, maar diep in mijn hart ben ik toch meer een Kaaskop.

Kleine Anouk op schaatsenMaar hoe je het ook wendt of keert, adoptie is een verlengstuk van mijn persoonlijkheid. Het is dus maar goed dat er genoeg vrouwen op aarde zijn die kiezen voor een kind uit een vliegtuig en niet voor een kind uit hun buik. Dat is niet egoïstisch, maar realistisch. Waarom moet je per se zelf zwanger worden om je moeder te kunnen voelen? Ik vind het juist onbaatzuchtig om een weesje uit een minder bedeeld land een eerlijke kans te geven in het leven.

Ik heb dus geen zielig verhaal te vertellen. Als dreumes koketteerde ik overigens wel dagelijks dat kindjes uit Korea zielig waren. Maar daar sprak de drama Queen in mij, niet de waarheid. Adoptiekinderen zijn niet sneu, evenmin als weesjes die te vondeling zijn gelegd. Uit iets triest, ontstaat soms ook iets moois. Het is namelijk niet altijd een kwestie van geluk waar je wieg staat, maar vooral wie je uiteindelijk onder hun vleugels nemen. Als kinderen hun ouders konden kiezen, koos ik voor mijn vader en moeder. Zoals ze in Brabant zeggen: Niks mis mi.

11 gedachtes over “Made in Korea

  1. Prachtig geschreven…juist uit en door negatieve omstandigheden en ervaringen kun je groeien, sterk en positief worden….zo bestaat de dag niet zonder nacht, goed niet zonder kwaad….en besta ik niet zonder de ander

    Paul

    Verzonden met mijn Windows Phone
    ________________________________
    Van: The Running Ninja
    Verzonden: ‎11-‎11-‎2014 23:36
    Aan: Verbunt, PJM (Paul)
    Onderwerp: [New post] Made in Korea

    anoukhyejinkwon posted: “Weten waar je vandaan komt, is de manier om je identiteit te behouden. Ik ben Anouk Bakker, 37 jaar en een vondeling. Als baby van drie maanden ben ik afgestaan door mijn biologische moeder. Dat stond in mijn adoptiepapieren. Ik werd gevonden op de stoep “

    • Beste Anouk,

      Een mooie geschreven en deels herkenbaar verhaal.
      Hoe jij zelf geen behoefte hebt aan de kennisgeving van jou ‘roots’ vind ik bewonderingswaardig alleen zelf ervaar ik dit helaas niet.

      Nu ben ik zelf geen vondeling, maar een reageerbuisbaby van een anonieme donor.

      Ook ik heb hier geen zielig verhaal te vertellen, al is de intrinsieke zelfreflectie hierdoor wel lastig gemaakt voor mij, vanaf mijn geboorte.

      Gelukkig ben ik nu goed uitgebalanceerd en heb ik mijzelf een welverdiende plaats gegeven in een samenleving waarin ik zorg dragen voor de directe omgeving rondom mij, even belangrijk vind als zorgdragen voor mijzelf.

      Veel sporten, regelmatig mediteren, en het gegeven dat het allemaal met liefde is gedaan, doet mij het gedachtengoed dat ik participieel een laboratorium experiment ben, steeds beter begrijpen.
      Lijkt me leuk een keer samen te rennen naar het onbekende.
      Wij komen er immers ook vandaan.

      Groetjes Sebastiaan.

      P.s: bedankt voor je mooie verhaal.

  2. Beste Anouk,

    Ik heb net via smartphone geprobeerd te reageren, maar er ging wat fout met de verbinding, dus ik weet niet of mijn reactie nu verstuurd is of niet.

    Maar ik wilde even laten weten dat ook ik 37 jaar geleden ben geadopteerd vanuit Zuid-Korea. In mijn dossier stond vermeld dat ik te vondeling was gelegd, maar jaren later blijkt dit niet het geval te zijn. Mijn biologische moeder is van mij bevallen in het kindertehuis. Zij kon in haar situatie onmogelijk voor mij en mijn oudere broers en zussen zorgen en daarom heeft zij ons een betere toekomst gegund. Als ik voor mijzelf mag spreken, ik ben nog altijd blij dat zij die keuze heeft gemaakt, want ik ben terecht gekomen bij 2 super ouders!

    Veel van jouw leven herken ik in mijn eigen leven en het is fijn om te weten dat ik hier geen uitzondering in ben.

    Uiteraard heb ik geen idee of jij al hebt uitgevonden of jouw dossier gegevens kloppen, maar zou zomaar kunnen zijn dat het niet klopt. Ik ben als 14 jarige met mijn vader (ik gebruik bewust niet het woord adoptievader) terug gegaan naar Zuid-Korea en heb daar mijn biologische moeder ontmoet. Toevallige bijkomstigheid is dat mijn oudere broers en zussen zijn geadopteerd door een ander Nederlands gezin.

    Mocht je ooit meer informatie willen over het hoe en wat, dan kun je mij altijd contacten.

    Groeten,
    Renée

    • Beste Renee,

      Ik ben blij dat je hebt gereageerd op mijn blog. Het is toch ook erg fijn we allebei fijne ouders hebben in NL.
      Natuurlijk begrijp ik dat veel mede-geadopteerde kinderen benieuwd zijn naar hun roots. Omdat ik daar zelf minder behoefte aan hebt,
      vind ik zeker dapper wanneer mensen wel op zoek gaan.

      Elk adoptiekind staat anders tegenover zijn of haar adoptie. Gaat er op zijn of haar eigen manier mee om. Ik geloof ook niet dat er een gedefinieerde juiste weg is.
      Het enige juiste is volgens mij wat goed voelt van binnen. Fijn dat je nu weet dat je geen uitzondering bent in hoe jij tegenover je adoptie staat.

      Hartelijke groeten,
      Anouk

  3. Hallo Anouk, wat ben ik blij deze verhalen te horen van vondelingen. Ik ben Anneke de Boer en coördinator van het team van de Vondelingenkamer in Groningen. Onlangs mochten wij een kindje ontvangen en wat zijn we blij dat dit baby’tje niet op straat achter hoefde te worden gelaten! En dat de mama dit deed uit liefde is zeker. Ze heeft haar kindje het leven gegeven. Mooi te horen dat jij en Renée je achtergrond en moeder niet veroordelen. Echt fijn en een bevestiging voor mij in deze roerige tijden. Dank je wel. Liefs en goeds, Anneke

    • Beste Anneke, bedankt voor je lieve reactie. Respect voor het werk dat je doet. Ik vind het belangrijk dat je weet waar je vandaan komt. In de zin van dat ik een vondeling ben. Het is niet perse nodig om je geboortemoeder te kennen om toch een mooi leven op te kunnen bouwen. Het feit dat ze me een beter leven heeft gegeven, zegt genoeg. Als ik iets kan betekenen laat het me weten. Keep up the good work! Lieve groeten

Geef een reactie