Wereldkind

Als adoptiekind bof je maar. Je krijgt niet alleen een extra paar ouders cadeau, maar ook een bonusverhaal over je afkomst. Bijna elk kind herinnert zich nog de dag dat hun ouders de ‘waarheid’ vertellen. Het-waar-kom-ik-vandaan-verhaal en jij-bent-geadopteerd-uitleg. Zodat je antwoord kunt geven als mensen vragen: ‘weet je het al?’

Tja, ik weet het al bijna mijn hele leven. Gelukkig hebben mijn ouders er nooit een geheim van gemaakt dat ik ben geadopteerd. Ze waren altijd heel open en geen enkele vraag was taboe. Alleen stelde ik er nooit eentje, niet echt. Daar had ik nooit behoefte aan. Tot gisteravond. Ik sprak mijn moeder aan de telefoon en vuurde de ene vraag na de andere op haar af. Mijn moeder vertelde toen dat ze in haar dagboek een aantal bijzondere anekdotes uit die begintijd had genoteerd. We waren net verhuisd van de Randstad naar Brabant. Ik was een praatgrage peuter met bolle wangen en een natuurlijke drang om de baas te spelen over de kinderen uit de straat.

IMG_2985Op 6 april 1981 schreef ze: We waren op verjaardagsvisite bij buurmeisje Rianne. Een nichtje van haar kwam binnen en stelde op zeer directe wijze een aantal vragen. Nichtje: Waar komt zij vandaan? Ik antwoordde: Van de overkant, daar wonen wij. Daar nam het nichtje geen genoegen mee en vroeg: Nee, waar komt ze vandaan? Ze ziet er anders uit dan jij. Ik antwoordde: Uit Korea. Het nichtje was nog steeds niet tevreden en zei: Waarom is zij niet in Korea gebleven? Op dat moment vond Anouk het welletjes en sprak: Nou, omdat ik naar mijn papa en mama toe wilde. Hier had het nichtje geen weerwoord op.

Zou ik toen echt hebben beseft dat ik was geadopteerd? Vast niet. Het is net als tafeltjes uit je hoofd leren. Je kent de getallenreeksen, maar het echt snappen doe je niet. Het hebben van twee moeders vond ik vooral erg cool. En handig voor als het mij uitkwam. Zoals die keer dat ik weer eens door mijn grote broers werd gepest. Twee lange blonde jongens versus een ukkepuk van nog geen drie. We waren op de terugweg van een vakantie in Zwitserland. Ik was het beu en riep: ‘Ik heb twee mama’s en jullie lekker maar eentje!’ Voor het eerst in mijn leven kreeg ik ze stil.

Zelf raak ik nog steeds sprakeloos van de persoonlijke vragen die wildvreemde mensen soms stellen. Ook mijn ouders waren in mijn jeugd regelmatig het ‘lijdend voorwerp’. FAQ’s waren: Kunnen jullie geen kinderen krijgen? En: Voelt het wel eigen? Of: Zijn jullie niet bang dat het niet klikt? Dit noem ik geen gezonde nieuwsgierigheid meer. Het is op het brutale af. Andere ouders wordt toch ook niks gevraagd? Op geen enkel kind, geadopteerd of biologisch eigen, staat een niet-goed-geld-terug garantie.

Kleine Anouk 10Voor als u het wilt weten. Mijn ouders konden kinderen krijgen en zaten in de luxe positie dat ze nog een baby konden adopteren, mij dus. Dat deden ze uit de overtuiging dat alle kinderen het recht hebben op een thuis. Het was midden jaren ’70 toen ze op tv beelden zagen van kinderen uit Bangladesh die omkwamen van de honger. Mijn moeder zat met tranen in haar ogen voor de buis gekluisterd. Ze zei tegen mijn vader: ‘Die kinderen hebben ook een warm bed, eten en een huis nodig. Maar je kunt ze toch moeilijk uit hun land weghalen, ver weg van hun ouders?’ Van buitenlandse adoptie hadden mijn vader en moeder toen nog nooit gehoord.

Een paar weken later waren ze op bezoek bij hun oude buren. Daar hoorden ze voor het eerst dat je kinderen uit verre landen kon adopteren. Een echtpaar van een paar huizen verderop had een kindje uit Colombia geadopteerd. Toen mijn ouders thuis kwamen, haastte mijn vader zich naar boven en belde hij deze bijzondere mensen op om meer te horen over adoptie. Zo kwamen ze in contact met Stichting Wereldkinderen en meldden ze zich aan voor adoptie. Na drie jaar van intakegesprekken, informatieavonden, bezoeken van de kinderbescherming en veel geduld kregen ze hun derde kindje. Een dochter van zeven maanden.

Zelf heb ik geen broedgevoelens. Toch weet ik dat kinderen krijgen iets moois is. Het is een geschenk waar elke aspirant-ouder van droomt. Of je ze nu zelf baart of adopteert, het is jouw kind. Bonus: Als adoptiekind ben je zonder twijfel gewenst. Geen garantie nodig, wist u dat al?

 

4 gedachtes over “Wereldkind

Geef een reactie