Bestemming bereikt

Als klein meisje had ik al grootse dromen. Toen ik acht was waren twee dingen duidelijk. Madonna was mijn idool en als ik groot was, werd ik schrijfster. Praten over mijn biologische ouders stond nooit hoog op mijn lijstje. Ik maakte wel de ene na de andere prachtige tekening van mijn ‘andere moeder’. Altijd dezelfde vrouw: jong, beeldschoon en lang zwart golvend haar. Ik had simpelweg een levendige fantasie. Mijn jeugd was verder dik in orde en ik heb nooit last gehad van mijn geadopteerd zijn.

Blog wees gelukkig 7Blijkbaar ben ik een uitzondering. Ik las van de week een artikel in de krant over een geadopteerde vrouw die een boek (de Adoptiemonologen *proest*) schreef over haar ervaringen en vergeleek ze met die van lotgenoten. Erg bitter en ook stereotype. Adoptiekinderen zijn volgens haar beschadigd, hebben moeite om hun leven vorm te geven en worstelen met het besef dat ze zijn afgestaan door hun biologische ouders.

Hebben de meeste dertigers geen quarterlife crisis? Als niemand met zichzelf in de knoop lag, waren Oprah en Dr. Phil niet schatrijk geweest. Mijn advies aan haar: Wijt niet alle problemen aan je adoptie en blijf niet in een slachtofferrol hangen. Get a life!

Of ik iets heb geleerd van mijn adoptie? Jazeker. Dat afwijzingen niet altijd slecht zijn. Ze hebben me juist geholpen mijn weg te vinden. Maar goed, elk mens kent zijn ups en downs. Dat heeft niks met bloedverwantschap te maken.

IMG_2983Van zweverige termen als ‘ niet-zelfgekozen bestemming’ moet ik niks hebben. Ik ben 35 jaar geleden aangekomen bij de liefste mensen van de wereld. De navigatie in mijn hart zei: bestemming bereikt. Toen ik als mini-mens van zeven maanden in het vliegtuig opsteeg vanuit Seoul, samen met twintig andere lotgenoten, dacht ik vast: ‘Hold on, we’re going home.’

Geef een reactie